Sen, onları koru Tanrım

Hayat ne garip...

Unutmak istediğimiz bir rahatsızlık geçirdik geçen hafta. Sarsıntılı, karmakarışık, yürek sıkan...

Keyifli bir hafta sonu geçirmiştik. Neşeyle yürümüştük o gece evimize. Sonrasında yaşadıklarımızı düşününce şimdi, hayat çok garip diye yineliyorum sürekli...

Hep söyleriz ama lafta kalır bazen. " Sağlık en önemli şey" Ama sonra onun üzerine bir sürüsünü koyar geçeriz. Sadece sağlık istiyorum şimdi . Başka hiç bir şey değil. Çocuklarım için sağlık.

Ateşli bir hastalık geçirdik geçen hafta. Başta çok önemsemediğimiz, doktorumuzun da griptir dediği sonrası kabus bir hastalık. Ateşlendiğinin üçüncü günü ambulansla yetiştirdik hastaneye. Çok şükür şimdi çok iyi.Bir daha olmaması için duacıyız. Sarsıldık ailece. Unutmak istiyoruz şimdi, olmamış gibi kabul etmek. Ayrıntı yazmak istemeyişimin sebebi o. Tam onu iyileştirdik derken abi hastalandı üzerine. İki çocuk ikisi de ayrı sıkıntılarla ayrı odalarda. Şimdi ikisi de iyi, çok şükür.

O anda evde yanımızda olan Ayaz'ı havaleden çıkaran Neziha teyzemize bin teşekkür . O olmasa ne yapardık, nasıl yapardık bilemiyorum. İyi ki var, iyi ki yanımızda, iyi ki çocuklarım ona emanet.

Gece yarısı bir telefonumla kuş olup gelen anneme babama da. Yoksa nasıl kalkardım altından.

Arayan soran herkese verdikleri moral için, destek için... Ciciannemize hep yanımızda olduğu için. Ablaya, kardeşe, teyzelere, dayılara, arkadaşlara sarıp sarmaladıkları için..

Çocuklara söylerdim hep üzüntüler paylaşılırsa azalır diye. Şimdi o kadar içten söylüyorum ki bunu. İnsanın zor gününde yanında sevdiklerini görmesi ne iyi gelirmiş.

Tanrım sağlık istiyorum senden ve bir daha aynısını yaşamamak.