Mum üfledik bugün, abi yardımıyla...
Babaannede yapılan bir kahvaltı sonrasında, sevdiklerimizle...
Bir an önce pastayı mıncırma sevdasıyla...
Sevinçle... Yakıp yakıp üfledik:))
Sabah bakkaldan dönerken düşürülen bayram harçlığı dolu cüzdanın ardından ağlarken,saatler sonra bir telefonla sevindik. Bir sakız alabilmişken daha... Sana, bak dünyada iyi insanlar var hala diyebildik. Eski, süresi dolmuş babaya ait bir banka kartının yardımıyla karakola bırakılan cüzdanı teslim aldık. Hem de eksiksiz.
Ve bir de şükretmeyi hatırladık sayesinde...Kaybolan bir şey ne kadar acıtıyor insanın canını... Kıymet bilmeli değil mi?
Küçük kuzum, iyi ki doğdun. Hep böyle neşeyle geçsin ömrün...
Canım oğlum, Ada'mım, hiç bir şey üzmesin seni. Hayat hep iyilikleri çıkarsın karşına. Sen sağ ol, sağlıklı ol yeter.
İki mum, iki dilek...
2 yorum:
Sinemim,
Ne güzel yazdın.
İyilikleri öğrenecek bizimkiler, onları hep karşılıksız iyilik bulacak, onlar da büyüdükce iade edecekler bu karşılıksız iyilikleri.
Küçük Ayaz'ımın da yanaklarını koparırırm.
Öyle sevindim ki anlatamam. Üzüntüsünün üstüne o sevinci görmek süper ama hakikatten böyle insanların olduğunu bilmek çok daha mutlu edici.
Ah kopar Tanya Teyzesi. Bu aralar tam mıncırmalık:))
Yorum Gönder