Zaman Akıp Giderken

Bizimkiler

2012-01-13T15:07:00.001+02:00

Anne yarın okulda parti var haşlanmış kotumu giycem.

Anne karboku oynam.

Ye kürküm ye misali:))

2012-01-13T15:00:00.003+02:00

Doktorun dediğine göre damarlarımı açan bir iğnem var, vurulurken oldukça acı verip yakan. O sebeple de yavaş, oldukça yavaş vurulması gereken. İkinci iğneyi yapan hemşire oldukça acele ettiği için bacağım kasılmış yürüyememiştim bir süre. Geçen gün baktım yine o. Eyvah, yandık! deyip uzandım. Önce hoş geldinizle karşılandım. Baktım bizimkinin vurduğu iğne varla yok arası. Ne ete girdiğini ne de ilacın verildiğini hissetmiyorsun. Sonra geçmiş olsunlar, bir itibar, bir itibar... Ayağa kalkıp toparlanırken bir yandan da nasıl böyle farklı davrandığını düşünürken kahkahayı basıverdim. Okuldan aceleyle çıktığım için önlüğüm sırtımda gelmiştim. Askıda önlük bir anda beni doktor, iğneyi de lokum yapmıştı.

Şimdi önlüksüz gezmiyorum:)))

2012 bir diyeceğin mi vardı?

2012-01-13T12:55:00.000+02:00

         Yeni yılın yirminci dakikasında telefonumu su birikintisinin ortasına düşürdüm. Şimdi arada tepesinden üfleyince çalışıyor:)) (O benim geçen yılki yeni yıl armağanımdı.)
         İlk haftasında cerahından, üroloğuna taşınmadığım doktor kalmadı. İki hastene dolaştım. Acillerde yattım. İki ultrason, defalarca tahlille delik deşik oldum. Üçüncü günü fizik tedaviye, beraberinde de istemediğim ilaçlara başladım. Şimdi çok yorgunum. Üstüne bir de 19 mayıs...
        Acaba diyorum bir şey mi demek istiyorsun?
        Üstelik ben, seni zıp zıp zıplayıp hoş geldinlerle karşılamıştım.

Ne varsa eskilerde var...

2011-12-20T22:00:00.000+02:00

Huzurlu evimin sakin elektrikli aletleri tıkır tıkır çalışmaktaydı. Geçtiğimiz haftalarda komşularımızdan birinin elektrik saatlerini bir bilgisayarcıya kurcalatmasından sonra fişe takılı makinelerim cayır cayır yanıp hayata gözlerini yumdular. Bunlardan en acı vereni de yeni aldığım canım çamaşır makinem oldu. İçindeki aslen beyaz ama o an için bol kirli çamaşırlarımı da kendisine hapsederek yanık kablo kokuları eşliğinde durdu.Ertesi güne kadar yarı ıslak makine içinde bekleyen çamaşırlarım servis elemanlarının yardımıyla özgürlüğüne kavuştu.

Hani sadece kirli ve kuru olsalar elimi sürmeyeceğim çamaşırların yıkanması gerekti tabi. O haliyle kurutmaya utandığımdan ve de makinenin büyük arıza sebebi ile ne zaman geleceği belli olmadığından

önce hepsini yeniden ıslatıp Ada'ya çırpma (çiğneme) görevini verip kendime de sakız gibi kıvama getirecek çitileme görevini aldım:P Baştan ayakları yanan, sonra "Oooo anne süper ayakları rahatlatıyor" deyip coşan oğlumla banyoda çamaşırları yıkamaya kendimizi kaptırmışken evin bir diğer ferdi Bıdık Beyin hiç sesinin çıkmadığını neden sonra fark ettim. Israrlı seslenmelere rağmen çıt çıkarmayınca önemli işler peşinde olduğunu çok acılı bir biçimde öğrendim. Bizimki abisinin çantasından aldığı yeşil keçeli kalemle salonu sol baştan başlayıp sağ başa kadar hiç bir şeyi atlamadan çizmişti. Koltuklar, televizyon, mobilyalar... Arı gibi çalışılmış her geçilen noktaya bir iz bırakılmıştı. Çamaşırlara ara verip bu sefer koltukları silmeye başladım. Bu arada çamaşır çiğneme görevi yapan Ada da üstü başı sırılsıklam vaziyette -doğal olarak tüm koridoru da ıslatarak- gelip koltuk silme işlemini de pek eğlenceli bularak katıldı. Bıdık Bey ise eserlerini yok ettiğimiz ve itiraf ediyorum yüksek sesli uyarılarım sebebiyle küsüp koridordaki ağlama duvarına kaçtı.

Sonunda çamaşırlarım pek sakız kıvamında olmasa da ıslanmış ve sıkılıp asılmış:)) Koltuklarım eski halinde olmasa da silik şekilde Picasso karalamaları eşliğinde ve ıslak:(( Sonradan çamaşır çiğneme işine katılan Bıdık Bey'inkilerle birlikte ıslatılmış üst baştan oluşmuş bir kucak dolusu daha kirli çamaşırımla işimi tamamladım. Bu arada ellerim çitilemekten titremeye geçmiş (vallahi püsürlükten değil sağlık problemleri sebebiyle ellerim fazla sıkma yoğurma işine gelemiyor:)) saç baş dağılmış ıslak ve ağlak bir şekilde eve gelen kocayı karşılayıp bundan sonra benden kimseye fayda gelmez deyip yemek hazırlama işini ona kendimi de ıslak koltuklara attım.

Bir çamaşır makinesinin arızası bu kadar eziyetli hale gelince ki diğer kayıpları saymıyorum ister istemez anneciğimi düşündüm. Üç çocukla makinesiz bu kadıncağız nasıl onca çamaşırı bulaşığı yıkayıp bir de üstüne yemek pişirip, ütü yapmış?

          Bana iki kez elde çamaşır yıkamak bile yetip, bunca kelimeyi ard ardarda getirmemi sağlarken o kutsal kadın nasıl bu işleri yıllarca yapmış hayret ettim.

          Bu arada diğer arızalı aletler hala arızalı halleri ile durmaktalar ilgili kişilere duyurulur.

Kalplerdesin...

2011-11-10T23:45:00.001+02:00

Bugün, sana mektup yazdılar.

Teşekkürler, sevgiler, iyi ki varsınlar, hani çocukları çok seversin ya şimdi yanında olsam benimle

oynar mısınlar, keşke yaşasaydınlar...

Bizimlesin, sonsuza dek...

Türkçe'ye yeni düzenleme

2011-11-09T14:16:00.000+02:00

Baba neden dişim çıktı denir? Çıkan şey yerine takılır ama diş takılmıyor ki. Bence dişim koptu denmeli.

Uzun yıllar kullanılan florun etkisindedn midir , genetik midir bilinmez bizim oğulların diş sorunsalı hiç bitmez. Ben ağzımda hiç çift sıra diş olduğunu hatırlamıyorum ama Ada'nınn şu ana kadar gelen kalıcı dişleri hep süt dişinin düşmesini beklemeden meydana attılar kendilerini. Dişler arkalı önlü hep çift çift. Bu aralar yine arkalı önlü duran iki numaralı dişler sıkıntı veriyor. Alttan gelen diş ittirdiği için dişler ileriye doğru bakar vaziyette duruyor. Hatta güldüğünde bile sallanıyorlar ama bizimki elletmediği için rengi kaçmış, şekilsiz bir halde orada duruyorlar. Bıdık Bey de ise sıkıntı tür değiştiriyor. Yaşıtları bütün dişleri tamamladı o hale birkaç dişle elma kemirmeye uğraşıyor. Sanırım en geç diş çıkarma rekoru bizde. 14 ay 10 gün. Şaka gibi:)) Bu aralar sanırım geciktiğinin farkında dişler dörder dörder çıkarıyor. Onun sıkıntısı da normale göre fazla oluyor.

Laf uzadı yine. Kısacası bundna sonra ne diyoruz?

Dişim koptu, diyoruz:))

Çifte bayram:))

2011-11-06T22:57:00.004+02:00

Mum üfledik bugün, abi yardımıyla...

Babaannede yapılan bir kahvaltı sonrasında, sevdiklerimizle...

Bir an önce pastayı mıncırma sevdasıyla...

Sevinçle... Yakıp yakıp üfledik:))

Sabah bakkaldan dönerken düşürülen bayram harçlığı dolu cüzdanın ardından ağlarken,saatler sonra bir telefonla sevindik. Bir sakız alabilmişken daha... Sana, bak dünyada iyi insanlar var hala diyebildik. Eski, süresi dolmuş babaya ait bir banka kartının yardımıyla karakola bırakılan cüzdanı teslim aldık. Hem de eksiksiz.

Ve bir de şükretmeyi hatırladık sayesinde...Kaybolan bir şey ne kadar acıtıyor insanın canını... Kıymet bilmeli değil mi?

Küçük kuzum, iyi ki doğdun. Hep böyle neşeyle geçsin ömrün...

Canım oğlum, Ada'mım, hiç bir şey üzmesin seni. Hayat hep iyilikleri çıkarsın karşına. Sen sağ ol, sağlıklı ol yeter.

İki mum, iki dilek...

Büyüdü... Dili de büyüdü....

2011-09-25T14:06:00.002+03:00

Baba:Oğlum gözlüğüm kayboldu. Arar mısın?
Ada:Arayamam çünkü onun da telefonu yok benim de.

Anne:Ödevin bitmeden o bilgisayarı nasıl açıyorsun anlayamadım. Üstelik bugün pazar.
Ada:Nasıl açıyorum söyliiim mi? Önce fişi takıyorum sonra düğmeye basıyorum. O zaten otomatik açılıyor, çok kolay yani.

23 Nisan'ın 23'ü

2011-04-23T16:04:00.002+03:00

Ben Ada. Annemin sayfası bugün benim. bloğa 1.yazışım bu.İYİ bayramlar.

İlk Kavga

2011-04-19T22:46:00.002+03:00

Yoğurt yüzünden:)) Şu üzerinde top top şekerler olan meyveli yoğurt. Abisi yerken görmüş, yarım diliyle bağıra çağıra anlatmaya çalışıyor. Yoğurdun bir tarafından biri, diğer tarfından diğeri çekiştirip kapmaya çalışıyor. Biri "Her şeyime saldırıyor dolaptan alsın" diye bağrıyor diğeri "Mamaaaa..." diye. Dolaptan çıkan diğer meyveli yoğurtla iş tatlıya bağlanıyor. Şimdi sandalyeye tırmanmaya çalışıyor. Abisi de sandalyede oturuyor ya. O da karşısına kurulup şekerleri minik parmaklarıyla yemeye çalışacak:))

Ada iyi bir abi oldu bakalım bunun kardeşliği nasıl olacak...

Yaaa...

2011-04-18T00:48:00.003+03:00

Ben çocuk değilim. Çocukların kararlarına anneleri babaları karışır. Dana kadar adam oldum hala kendi kararlarımı vermeme izin vermiyorsunuz. Dana Kadar Adam:6 yaş 10 ay 3 günlük

Ve hala yorum sayfasına girme ve fotoğraf yükleme gibi işleri başaramıyorum:((

Dana Kadar Adamın sonradan eklenebilen fotosu.

Bunu okursa yine kıyameti koparacak. Geçen ay az fırça yemedim. Sen benim komiğimi nasıl herkesin okuyabileceği yere yazarsın diye. Bu yazmadaki nazlanmanın önemli etkenlerinden biri de bu aslında.

Tahlil=Tayin

2011-04-12T16:37:00.005+03:00

-Anne kan tahlilin çıktı mı? -Çıktı oğlum. -Ne zaman taşınıcaaz öyleyse? -Nereye? -Doğa'nın babasının tahlili çıkınca taşındılar ya. Geçen hafta benim sınıftan Doğa Van'a taşındı. Babasının tayini çıktığı için. Meğer bizimki de benim sonucu çıkacak tahlili bekliyormuş:)) Bu arada neden yorum bırakamadığımı , yorumları yanıtlayamadığımı, resim yükleyemediğimi biri açıklayabilir mi acaba???? Zaten iki satır karalamaya bin nazla geliyorum onu da sıfırlayacaklar:( Bir de alt alta yazdığım satırların ısrarla neden iç içe girdiğini:)))

Bu bir milattır...

2011-03-31T14:57:00.003+03:00

Bizimki sade sütü sevmez. Katkılı olanları da ben sevmediğim için bir süt sorunsalı vardır evimizde. Şimdiye kadar dil dökme, rica etme, tehtit etme gibi yöntemleri denemize rağmen çözülmeyen:)) Dün bir kitap aldık. Akşam okuma saatimizde de okumaya başladık. Bir verem mikrobunun küçük bir çocuğun bedenine yıkanmayan bir meyveyle girerek orada imparatorluğunu kurmasını anlatan.Hikayenin henüz sonuna gelmedik ama bu kadarı bile artık süt içmeye ikna olmasına yetti:)) Şiddetle süt sevmez çocukların annelerine tavsiye ederim. Ertesi gün kitabı iki sınıfa birden okuduğumda çocukların komik mimikleri doğru bir seçim yaptığımıza emin olmamı sağladı.

Aslında çok şey oldu. Nereden başlamalı, anlatmalı bilmiyorum ama önce uzun süre hastalık, sonra tembellik, sonra kapatılmanın verdiği huysuzlukla uzunca bir ara verdik. Bu arada süper bir yarı yıl tatili yaptık. Sonrasında tüm aileyi tek tek dolaşan bir hastalık dönemi atlattık. Ama öyle böyle değil. Ada şarkı yarışmasına katıldı, Ceza'dan Fark Var'la:)) Sonra Bıdık Bey bir futbol delisi oldu. Topu saydırıyor desem yalan olmaz. Kuzenleri Zeyno bize geldi... Hangisini saysam bilemedim. Bugünlük bunları not etmiş olayım da devamı gelir herhalde.

Beklenen gün 10 ay sonra, nihayet...

2011-01-17T14:15:00.005+02:00

Şu anda kapıdan hızla çıkıp hoplayarak koşasım var.
Havai fişeklerle gökyüzünü donatasım var.
Deli gibi bağırark dans edesim var.

Evet abarttım ama o da abarttı.

Bu sefer erken gelecek galiba diye beklediğim diş tam 10 ay rötarla geldi. Küçük oğlumun, minişimin ilk dişi çıktı. Haberi az önce telefonda geldi. Böylece akşamki uykusuzluğun sebebi de belli oldu.

İlk diş en geç hangi ayda çıkabilir diye soranlara buraya not ediyorum. Hani benim gibi sıyırmayasınız altında sebepler aramayasınız diye...Ayaz'ın ilk dişi 14 ay 1 hafta 4 günlükken çıktı.

En komiği Ada 11 buçuk aylık diş çıkardığında ne kadar geç demiştim. Ayaz 4 aylıkken de "A bu çocuğun dişi erken çıkacak galiba belirtiler öyle gösteriyor" diyerek o gündür bekliyordum:)) Belirtileri ne kadar doğru değerlendirdiğim açıkça belli oluyor:))

Bugün ayrıca Ada'nın okuma bayramını da yapacağız. Ayrıntıları yarına.

Kuzenler-2

2011-01-14T15:02:00.004+02:00

Demiştim ya baba tarafından kuzenler bir sonraki yazıda diye.

Untitled from adacim on Vimeo.

Ladin, Ada'yla Ayaz'ın halalarının kızı.En büyük kuzenleri. Bakmayın böyle koskocaman genç bir kız olduğuna benim için hala ilk gördüğüm günkü gibi. Saçlarımı karıştıran küçük kız çocuğu.

Sesi güzel, kendi güzel, yüreği güzel Ladin, bu yıl üniversiteye hazırlanıyor. Sonucun hayalindeki gibi olmasını diliyorum .

Sesinin güzelliği benden geçmiş diyeceğim ama baba tarafından kuzen olunca olmuyor:))) Yazdan yaza benim şarkılarımla büyüyünce kulak dolgunluğu olmuş falan diyebilirim ancak:)))

E güzelliği de annesinden.

P.S. Simge foto demiştim güzelim. Hani nerede???

Önüm, arkam, sağım, solum çocuk:))

2011-01-07T14:56:00.006+02:00

Bizimkilerin torun sayısı son bir buçuk yılda ciddi bir artış gösterdi. Tabi anneanneyle dedenin ağzı kulaklarında. Yarıyıl tatilinde hepsinin bir arada nasıl olabileceğine bir bakacağız.Çocukları, ikisine bırakıp biz bir dolaşmaya çıkacağız:)))

Boy sırasına göre:))

Yaklaşık iki yıl sonra,

5 yıl sonra, (bu ara uzun olmuş ama bundan sonra bir patlama var:)))

11 ay sonra,

3 ay sonra,

Bu da bu yazının olmazsa olmazı.

Baba tarafından kuzenler de bir sonraki posta.

Aile sırlarımız açığa çıkıyor

2011-01-06T13:25:00.000+02:00

Dönemin başından kalma bir anı...

Çocuklar, hele de birinci sınıftalarsa neyin söylenip neyin söylenmeyeceğini pek kestiremiyorlar. Bu özel bir şey, başkalarına söylememek lazım dediğin halde annesinin akşam babasına nasıl kızdığını anlatan mı istersin, babasının alış veriş sırasında annelerine söylenmelerini anlatanlar mı istersin...Şimdiye kadar hep öğrencilerin aileleriyle ilgili ağızlarından kaçan ufak tefek şeylere gülmüştüm. Gün gelecek o gülünen velilerden biri haline geleceğimi nereden bilebilirdim:))

Bu da bizimkinin boşboğazlığı. İngilizce dersinde mevsimleri öğreniyorlar. Öğretmenin "autumn" demesiyle bizimki fırlıyor "Hatun mu? Hatun benim annem ya . Babam anneme hep hatun der öğretmenim."

Bu durum ingilizce öğretmenimizi, derste de, olayı bana anlatırken de oldukça güldürüyor:))

Dip Not:Sürekli bir hatun seslenişi evimizde yemin ederim yoktur:)) Ama bir iki kez söylenmesi bile bizimkine yetmiş .

Hoş geldin minik yeğen

2011-01-05T13:55:00.002+02:00

Ocak ayının girmesiyle artan kalp çarpıntım bu sabah daha da yükseldi. Minik yeğenim Alp Emre bu sabah aramıza katıldı. Aslında minik denemez bana göre o bir tosuncuk. (3700gr)

İçim pır pır ,henüz elimdeki tek görüntü hastanenin sitesinden elde edilmiş bu foto. Çabucak tatil olsun ben de onu bol bol koklıyım istiyorum.

Sağlıklı, huzurlu bir ömür diliyorum ona, kendisi gibi güzel...

Canım ablacığım seni çok seviyorum. Beni ikinci kez teyze yaptığın için daha da çok seviyorum:))

Yılın ilk günleri-1

2011-01-03T11:40:00.003+02:00

*Ayaz'ın hala dişleri yok:))

*Ada'cığım süper bir abi.(Hala)

*Ailemize katılacak miniş yeğenimizi heyecanla bekliyoruz. Çarşamba sabahı ona hoşgeldin diyeceğiz. Çok sabırsızız.

*Bıraksan günlerce uyuyacak kadar uyku delisi olmuş durumdayım. Şu anda bile.

*Güzel fotoğraflar var ama belki sonra yükleyebilirim. Uykudan hariç bir miskinlik durumu da hakim.

*Çocuklarım(sınıftakiler) hala uslanmadı:)) Belki saatlar 12'yi geçtikten sonra bir sihir falan olur diye düşünmüştüm.

*Kedi balıklarımız yılın ilk sabahında geriye kalan tek balığımızı da yedi. Böylece iki balık on sekiz balığın hakkından gelmiş oldu:(( Onları bir arada yaşabilirler diyerek bize satan balıkçının kulaklarını her gün çınlatıyorum.

*Hala haftanın beş günü okul var. Dört olsa çok süper olacaktı:))

Ho ho haaaaa:)))

2010-12-31T18:02:00.000+02:00

Yeni yılın herkese istediklerini getirmesini dilyor büyüklerin ellerinden, küçüklerin yanaklarından öpüyoruz:p
Noel Kardeşler

Teyze çayınıza bisküvimi bandırabilir miyim?

2010-12-30T15:02:00.005+02:00

Çok yazmışımdır, bizimki başkasının yediği içtiği bardaktan, tabaktan hiç hoşlanmaz. Hani benim yediğim kaşıkla yesin demiyorum ama hani çok susarsın bir yudum su istersin kendi şişesinden içirmez, "yok tadın geçer" der. Çikolatasından bir ısırık vermez, tadımız geçer.

Geçenlerde okulda tiyatro çalışmasına o da bizimle birlikte kaldı. Yukarıya benden önce çıktı. Elinde bisküviyle salona girince çay içen velilerden birini görüp başlıktaki teklifi sunuvermiş. Gülmekten kırılmışlar tabi. E duyunca ben de. Bir yandan, bizim tadımız geçiyordu hani diye içerlesem de...

Özetler:))

2010-12-27T12:21:00.000+02:00

Çok uzun zaman oldu yazmayalı, yazamayalı. Hastalıklardan sonra, geceli gündüzlü yoğun geçen günlerin büyük etkisi var tabi bunda. Sonra tam artık yazmamalı, yeter dediğim günlerden birinde (ki uzun zamandır düşündüğüm buydu) eski blogda gezinirken unuttuğum birçok hatırayı okuyunca pişman oldum yazmadığım günlere.

Kısacası hem keyifsizlik, hem zamansızlık hem de tembellikti sebep. Yoksa çok şükür hastalıkları geride bıraktık.

Hani geçen yıl oturduğum yerden bir sürü kararlar almıştım yaa. İş değil, sağlık huzur birinci planda olacak.... falan filan diye. Elbette işe başlar başlmaz hem de çok kısa bir sürede unutuluverdi o planlar. Günler su gibi akıyor, biri bitmeden diğeri başlayıveriyor. Bu sebeple olsa gerek bir yaşlanma korkusudur sardı bu aralar:))

Hafta içi beşte çıkılan okuldan sonra ya Ada'nın karatesi ya da benim derlserim var. Bu arada yazmaya hiç fırsat olmadı ya karateye başladı oğlum Neredeyse üç ayı bitirmek üzere:)) Akşam yemeğinden sonra çocuklar uyuyana kadar birinin ödevi birinin oyunu derken saat dokuz buçuk on oluyor. Sonra ertesi gün için çantalar hazırlanıp kapının önüne koyuluyor. Formalar, kıyafetler hazırlanıyor. Yoksa ertesi sabah ne nerede diye ararken servis kaçabiliyor. Sonra da kahvaltı hazırlanıyor. Bizim evde sabah kahvaltısı yaklaşık 22:30 sularında hazır oluyor:)) Ertesi sabah kalkıldığında ısıtıcının düğmesine basılıp çay suyu ısınırken yüz yıkanıyor. Tostlar pişerken giyiniliyor, omlet olurken Ada uyandırılmaya çalışılıyor. Bir yandan yerken diğer yandan yediriliyor ya da aynı anda diğeri de uyanmışsa ona da süt veriliyor. Her gün rutin bu. Cumartesiler yine Ada'nın spor benim ders günlerim. Kalan pazar günü ise arkasından kovalayan varmışçasına koşar adım uzaklaşıveriyor."Iyyy yine pazartesi" derken birden kendimi "Şükür hafta bitti yarın tatil" derken buluveriyorum.

Bunca koşturmaya rağmen kilolar hala yerinde duruyor. Eski kıyafetler her ele geçtiğinde hırsla dolabın en uzak köşelerine sıkıştırılıyor.

Bunlar bu uzun zaman içinde unutulmasın diye not düşmek istediklerim.

Neşeyle kutladığımız doğum günü haftamın son gecesi:)). Oğlumun yaptığı eti cin pastası. Keyifli yemeğimiz, eve yürüyüşümüz. Sonrası o gece Ayaz'ın ateşlenmesi. Bu kısım kayıttan silinebilir.

Sonra Bıdık Bey'imizin ilk doğum günü. Yürüyerek ama dişsiz karşıladığı ilk yaşı. Hoş hala diş yok ya bekliyoruz... Olmazsa takma diş yaptıracağız:))

Oğullar... Bazen bunların ikisi de benim deyip tuhaf tuhaf gülerken buluyorum kendimi. Normal midir acaba:))

Sıkışmalardan sıkıştırmalardan hiç şikayeti yok.

Dördümüz aynı anda aynı tarafa bakmayı bir türlü başaramamışız. İlk doğum günü sarhoşluğu diyelim:))

Yorgunluğa müthiş gelen uzun bayram tatilinde yapılan İstanbul kaçamağı. Ailemizin ilk kızı Zeynep'le ilk karşılaşma, koklaşma. Anne ,baba, kardeş, abla.... hasret giderme.... Aramıza katılmak için gün sayan en küçük erkeğimizin şekerlerini hazırlama...

Sahilde.

Biri oynamaktan kan ter içinde, diğeri yorgunluktan uyumak üzere... Simit, çay, çekirdek üçlüsüyle büyükler muhabbette. Küçük Prenses geceleri hiç yapmadığı kadar derin bir uykuda, Efe de ter yumağına döndüren oyunun diğer kahramanıı...

Pazarlar çabucak geçiyor demiştim ya güzel de geçmiş aynı zamanda. Parkta, ormanda, sokaklarda....

Bıdık Beyin lülelerine veda ediş. Modele berber abi karar veriyor, ne de olsa onun saçını kesmek zahmetli, zor iş. Abininki ise kendi tercihi. Ondan mı yaptırsam bundan mı yaptırsam ciddi ciddi model seçiyor:))

Bir türlü yazamadığım yeni spor dalımız. Tenis ve basketbolun yanı sıra haftada üç kez gidilen karate. Başta "Hiç olur mu canım" dediğim sonra içeriğinin bol cimnastik ve güzel bir disiplin olduğunu gördükten sonra rahatladığım bir spor. Yaz sonu başladı, geçen pazar da ilk kuşak sınavına girdi. Şimdi artık sarı kuşaklı bir sporcu o.

Evde son durum, ortalıkta sürekli dolaşan oradan oraya eşya taşıyan, hatta kumandaları saklayıp günlerce aratan, oyuncakları değil de tencere tavayı pek seven dişsiz minik oğlan ile kardeşi yürümeyi hızlandırdığı sıralarda(Kasım sonları) okumayı söken, her gördüğünü okuyup bazen vurguyu doğru yapamadığı için güldüren, hep kardeşini kollayan olgun abi. Özetle durum budur:))

Yazmaya elim alıştı ya gerisi gelir artık:))

Gece gece

2010-12-26T22:38:00.004+02:00

Neler olduğuna dair yazılmaya başlanmış post pek uzayıp bir haftadır bitemedi:)) Bu arada yoğun olarak hissedilen şu birkaç şeyi not etmek istedim yine kaçıp gitmeden. Nereden çıktığını anlamadığım belki sonra okuyunca "Hımmm bana bir haller olmuş" diyeceğim...

Eski sobalı evimizi özledim ben. Bugün kalorifer peteklerinin üzerine Ada'nın formalarını sererken annemin çamaşır kuruttuğu şu zımbırtı geldi aklıma. Hani sobanın borusuna takılı olan. Onu özledim işte... Sobanın üzerinde duran taşı. Hani karnımız ağrıyınca annemin ayaklarımıza koyduğu. Babamın pişirdiği arnavut ciğerin yanına yaptığı soğanlı maydononozlu salatayı özledim. Sonra gecenin bir vakti kalkıp bize sucuk ekmek yapışını.

Anneannemlerde kaldığımız gecelerde sobanın üzerinde kızaran ekmeği özledim. Hani salçalı salçalı yanında kelle peyniriyle.Teyzemle kikirdeyerek yediğimiz. Dedemi özledim. Elektrik kesilince anlattığı masalları.

Sümüklerim aka aka sokaklarda oynamayı özledim. Adı Çokomel miydi neydi o Yılmaz Bakkal'dan aldığımız. İçini yiyip dışındaki kağıdı düzleyip defterimin arasında saklayışımı özledim.

Kardeşimle annemin yorgan dolabının içinde kurduğumuz evi, ablamla fısırdaşmalarımızı...

Sen, onları koru Tanrım

2010-10-19T22:23:00.004+03:00

Hayat ne garip...

Unutmak istediğimiz bir rahatsızlık geçirdik geçen hafta. Sarsıntılı, karmakarışık, yürek sıkan...

Keyifli bir hafta sonu geçirmiştik. Neşeyle yürümüştük o gece evimize. Sonrasında yaşadıklarımızı düşününce şimdi, hayat çok garip diye yineliyorum sürekli...

Hep söyleriz ama lafta kalır bazen. " Sağlık en önemli şey" Ama sonra onun üzerine bir sürüsünü koyar geçeriz. Sadece sağlık istiyorum şimdi . Başka hiç bir şey değil. Çocuklarım için sağlık.

Ateşli bir hastalık geçirdik geçen hafta. Başta çok önemsemediğimiz, doktorumuzun da griptir dediği sonrası kabus bir hastalık. Ateşlendiğinin üçüncü günü ambulansla yetiştirdik hastaneye. Çok şükür şimdi çok iyi.Bir daha olmaması için duacıyız. Sarsıldık ailece. Unutmak istiyoruz şimdi, olmamış gibi kabul etmek. Ayrıntı yazmak istemeyişimin sebebi o. Tam onu iyileştirdik derken abi hastalandı üzerine. İki çocuk ikisi de ayrı sıkıntılarla ayrı odalarda. Şimdi ikisi de iyi, çok şükür.

O anda evde yanımızda olan Ayaz'ı havaleden çıkaran Neziha teyzemize bin teşekkür . O olmasa ne yapardık, nasıl yapardık bilemiyorum. İyi ki var, iyi ki yanımızda, iyi ki çocuklarım ona emanet.

Gece yarısı bir telefonumla kuş olup gelen anneme babama da. Yoksa nasıl kalkardım altından.

Arayan soran herkese verdikleri moral için, destek için... Ciciannemize hep yanımızda olduğu için. Ablaya, kardeşe, teyzelere, dayılara, arkadaşlara sarıp sarmaladıkları için..

Çocuklara söylerdim hep üzüntüler paylaşılırsa azalır diye. Şimdi o kadar içten söylüyorum ki bunu. İnsanın zor gününde yanında sevdiklerini görmesi ne iyi gelirmiş.

Tanrım sağlık istiyorum senden ve bir daha aynısını yaşamamak.

10.10.10 İyi ki doğduuuum:))

2010-10-10T13:29:00.000+03:00

Bu yıl taktik değiştirdim. Otuz küsür yıldır doğum günüm yaklaşırken doğum günüyle ilgili tek laf etmeyip bakalım kim hatırlayacak tripleri yapardım ya. Hatta saatler 12'yi 1 gece gözümden yaşımı akıtmaya hazır edip, işte hatırlamadııııın diye başlamaya hazır beklerdim yaaa...

Bu yıl günlerdir dilimde. Hele son bir haftadır doğum günü haftam ilan etmemle birlikte her güne beni sevindirecek bir etkinlik talep etmekteydim. Azıcık yorulsam ya da benden bir iş beklense gözlerimi belertip "Ama benim doğum günü haftaaaam" repliğim hazır. Ondan mıdır bilinmez sabahtan beri büyük oğul o köşeden bu köşeden kah doğum günü şarkılarıyla kah gösterilerle fırlayıp enfes kutlamalar yapıyor. Hatta sabah toz bile aldı. Bugün benim doyun günüm olduğu için hiç bir iş yapmamalı, yorulmamalıymışım. Milletin evlenmek ve doğurmak için aylar öncesinden çılgınlar gibi gün aldığı bugüne denk gelen doğum günümde küçük bir havai fişek gösterisi talebim çok mudur:P

E haydi öyleyse hep birlikte, İyi ki dooooğdum beeeeen:))

Bu ne şımarıklık...

Bir de dolu dolu 30 oldum diyim de tam olsun:))

Zeynep Dila

2010-10-04T18:47:00.004+03:00

Aylardır beklediğimiz prensesimize bu sabah kavuştuk.

Daha doğrusu onlar kavuştular, bense böyle bilgisayar ekranından, telefondan onu tanımaya çalışıyorum.

Ailemizin ilk kızı, halasının kuzusu Zeynep Dila hoş geldin. Söylenecek sözleri ard arda getirmek o kadar zor ki. Sabahtan beri yüreğim pırpır, elim telefonda, açıp açıp o küçücük fotoğraftan sana merhaba diyorum. Gözyaşlarımı tutamıyorum...

Küçük kardeşim artık baba:))

Müge'ciğim de çok güzel bir anne:)) Ayıptır söylemesi, kendisi ailemizin hamile kadınları içinde en az kilo alıp, en şişman bebeği doğurmuş yüce kişidir:)) Ailemizin diğer hamileleri alınmasın:))

Ama nasıl da halasına benziyor değil mi:P Küçük halasına...

Tarihe Notlar...

2010-09-28T22:36:00.004+03:00

Büyük oğlumuz, Abi Ada'mız 1. sınıfa başladı bu yıl. Kitaplar kaplandı, formalar alında, çantalar hazırlandı. Hepsi tarafımca pek bir duygusal yaşandı. Mutluyuz, gururluyuz:))

Ondan hariç 16 küçük, büyük adamla uğraşmaktan yaklaşık bir aydır kendimi kaybetmiş durumdayım. Ev okul arası bana kalan minik aralarda yorgunluğu atmaya çalışıyorum.

Küçük oğul, Bıdık Bey bugün ilk adımını attı. 10 ay, 3 hafta, 1 gün.
Abisi başta olmak üzere büyük coşkuyla karşılandı ilk adım.

Abi Ada da bugün okul yaşamında güzel bir adım attı denebilir aslında. Sürekli olması için duacıyım.

Eylül başından beri çok güzel anılar var ama öyle bir dönem geçiriyoruz ki nefes almak bile mümkün değil.
Saat 22:48 kahvaltıyı hazırlamalı ki yarın sabah koşuşturma olmasın. Formalar, çantalar, ütüler... Gece kısa, iş çok.

İki çocukla tatil nedir, ne değildir

2010-09-01T21:15:00.001+03:00

İki çocukla tatil öncelikle bol valiz demektir. Ama öyle böyle değil, hayli kalabalık. Yine bu kalabalığın içinde sana ait parçalar şimdiye kadarkilerin en azıdır. Çünkü oyuncaklar iki katına çıkmış, valizlerin yanına bir puset bir de scooter eklenmiştir.

Ayrıca götürsen de yoğunluktan çoğunu giymeye fırsat bile bulunmaz. Genelde aynı kıyafetle birkaç gün geçirilir.

İki çocukla tatil hele de biri bebekse asla otel tatili değildir. Ek besinlere geçildiği için her gün yoğurdu mayalanacak, çorbası pişirilecek , taze meyvesi verilecek... Bu sebeple kesinlikle bir yazlık tatilidir. Bununla birlikte bol bulaşık seçeneği de otomatik olarak bonusu olmaktadır.Örneğin iki haftada yıkadığım bulaşık miktarı son on yılla kafa kafaya yarışmaktadır. Fakat yazlığın bahçesindeki ağaçların dalından koparıp verdiğiniz tazecik meyveler keyfinize keyif katacaktır.

İki çocukla tatil akla gelebilecek türlü deniz malzemesine sahip olmak demektir. Simit, havuz, bot, palet, gözlük, kum oyuncakları vs. Sahile inerken bir kolda simit bir kolda bot, pusetin arkasında havlulardan oluşan koca bir çanta, sürüklenen kum oyuncakları çuvalıyla oldukça renkli bir görüntü oluşturulmaktadır:) Fakat bu komik kılıkta dolanmaya rağmen çocuklar bunları kullanıp eğlenirken bol keyif almaktır.

(Sanmayın ki kumdan kale yapıyor. Şu an bateri çalmakla meşgul)

(Ayaz'ın için götürülen havuz, yorgun günlerin kurtarıcısı oldu)

Yine bu tatil yorgunluktan gebermek ama bir o kadar mutluluktan sarhoş olmak demektir.

Program:Kalkış, atıştırma, sabah yüzüşü, eve dönüş kahvaltı, çocukların yıkanması, uyutulması kalkış öğle yemeği , oyun faslı, yeniden deniz sefası, tekrar yıkanma seramonisi, akşam yemeği olunca çocuklar uyuyunca senin için yapılacak tek seçenek yorgunluktan baygın bir halde balkonda yapılabilecek birkaç saatlik sohbettir. Ki eğer uyumuşlarsa:))ve sohbetin büyük bir kısmında konu yine çocuklardır. Nasıl yüzdüğü nasıl büyüdüğü vs. (Bu sohbetler tatil sonrası pek özlenecektir.)

İki çocukla tatil elbette götürülen eşyaların bir kısmını kaybetmektir. O kadar alet edevatla sahile inersen onun terliği onun şapkası derken, arada unutulan güneş kremleri, gözlükler olabilir.

İki çocukla tatil sen güneşlendin, ben hep çocuğa baktım kavgalarının olmadığı tatildir. Çünkü hiç boşta kalan olmaz. En iyi ihtimalle çocuklar değiş tokuş edilebilir. Herkes faaldir. Sahilde kitabını okuyup keyif yapanla ona haince bakan yokturJ

İki çocukla tatil güneşlenme faaliyeti yapılamayacağı için sırt fazla, göbek az ya da omuzlar kavruk, bacaklar süt beyaz gibi değişik bronzlaşma şekillerinin olduğu tatildir.

Yine her türlü bakımın kaş alma , saç şekillendirme, makyaj vs gibi faaliyetlere yer verilemeyeceği için oldukça naturel tatildir. Hatta duş almak ya da duştan sonra saçı taramak acayip lükstür.

Çok bunaldığında aman çok sıkıştım deyip ,dışarıda onca karmaşa kıyamet varken beş dakika banyoda sakin sessiz oturup huzura ermektir. Çaktırmadan gazeteleri de alabilmişsen acayip keyiflidir.

İki çocukla tatil. İkisini de senin doğurmuş olman aşikar olduğu halde etraftan aman üşümesin çıkarın, kulağına rüzgar gelmesin vs tavsiyelerinin hala yapılıyor olması demektir. Kimse de bu kadın birini büyütmüş diğerini de nasıl yapacağını bilir diye düşünmez, mutlaka verecek tavsiyeleri vardır.

İki çocukla tatil, her ikisinin de ayağını yerden kesecek bir araç almış olmana rağmen en sevdikleri yerin yine de baba kucağı olmasıdır.

İki çocukla tatil beş valizle gidip yedi valizle dönmektir. Mutlaka orada beğenilen "Ama hiç böööle bişeyim olmadı" dedirten oyuncaklar, su tabancaları vardır. Ya da alınan bezler yetmez yeni alınan paket de bitmez o da sana taşınacak olarak eklenir.

Gelelim önerilere:

Tatil mevsimi geçiyor ama eğer biri yüzen biri henüz bebek iki çocuğunuz varsa kesinlikle bir bot almalısınız.Bu şekilde ailece denize girebilir. Aman üşür mü derdi yaşamadan diğerinin dalışlarını taklalarını izleyebilirsiniz. Çıkmaya yakın bebişi de yüzdürüp sonraki kurulanma aşamasına geçebilirsiniz.

Botların devrilebileceği ihtimalini unutmayarak sıkıca tutmalısınız. İki kez denenmiştirJ

Evde ne kadar çamaşır makinesi olsa bile bol bol kıyafet almalısınız. Tabi ki kendinize değil, onlara. Yoksa son günlere doğru çıkmayan lekelerle başka renklere bürünmüş kıyafetler oldukça sefil bir görüntü sergileyebilir.

Biri 6 yaşında diğeri sekiz aylık iki çocuk varsa yanınıza çok fazla kum oyuncağı almamalısınız. Biri onlarla oynamaktan vazgeçebilecek kadar büyümüş, arkadaşlarla sohbeti tercih etmekte diğerinin ise ağzının sularını akıtacak en heyecanlı oyun kumları mıncırmak olmuştur.

Alınan yiyeceklerin çift olmasına özen gösterin. Aman o bebek anlamaz falan demeyin. Bir lolipop şeker için bacak kadar boyuyla abisini boğazlamaya kalktığına şahit olabilir, bir çubuk kraker için ne kadar yaygaracı olduğuna şaşabilirsiniz.

Şu çok güzel bir şeymiş gibi anlatılan mayo bezlerden almayın. Şişmiyor dedikleri şey hikaye. Onun yerine mayoyla girsin, hatta bir şey giymesin. Kaç yıl daha o kadar özgür yüzebilir ki:))

Çocuklardan biri 6 yaş ve üstü ise kesinlikle plaj modasına uyun yoksa "Anne neden herkesin göbeği açıktayken seninki kapalı. Bu irrenç renkli kapalı şeyi giyiyosuuun???" eleştirisine maruz kalabilir mayodan bikiniye hızlı bir geçiş yapabilirsiniz.

Yanınıza binbir çeşit sinek ilacı, sineklik vs almış olsanız bile ısırıklardan asla kurtulamayacağınızı unutmayınız. Onlar mutlaka bir yolunu bulurlar.

Bunlar da unutmamak için yazılan notlar.

Ayaz ilk kez "baba" dedi. Malesef:(( Aslında aylardır anne diyor ama kimse inanmıyor. Üstelik ilk çıkan baba sözcüğü bir kamera kaydı sırasında aniden oluverdi. Kayıtlara geçtiği için daha da fena:))

Ada artık tamamen yüzüyor, dalma, kum çıkarma faaliyetleri de oldukça gelişti.

Ayaz yüzme de oldukça yetenekli olduğunun sinyallerini verdi. Hani bıraksan karşı kıyıya giderdi.

Ada, nasıl süper bir abi olacağını gösterdi.

Ayaz büyüdü de, Ada sürekli "Ne kadar büyüdü." sözlerini tekrar ettirdi.

Her tatil güzel olurdu da bu daha bir güzel, daha bir başka oldu sanki. Kalabalığın etkisi olsa gerek:))

2 Ağustosta başlanan yazının 1 Eylül de tamamlanabilmesi de iki çocuklu yaşamın ne kadar faal olduğunun bir diğer göstergesidir:))

Zamana akıp gidivermiş...

2010-08-22T23:17:00.003+03:00

Şu başlığı atalı dün gibi.

Son bir haftadır şurada dediğim gibi yeni hayatı başlatalı çok zaman olmadı ki, diyorum.

Ama olmuş:)) Su gibi geçmiş zaman. Tam 415 günlük tatilin sonuna gelivermişim. Hala nasıl da geçti onca gün diye söyleniyorum. Evet yazılacak kitapları yazmadım, dikilecek elbiseleri dikmedim vs. Ama emekliliğe kadar bir daha yapamayacağım kadar çok çocuklarımla vakit geçirdim, dinlendim, sakinleştim...

Yarın ilk işgünü. Karnımda yine ince bir ağrı. Evde geçirdiğim sakin miskin günler film şeridi gibi akıyor :))Fakat yeniden başlamak güzel.

Nasıl olsa bu da çabucak geçip yine tatil gelecek değil mi????

Tatil sonrası durumlar

2010-08-10T21:28:00.003+03:00

Geçen cuma on yıldır başımın belası olan yirmilik dişimle vedalaştım. (Evet çekilirken ağladım)Şimdi çenem gidenin yasını tutuyor. Otuz küsür yıldır beraberler ya alışamıyor yokluğuna. Onlara ne oluyorsa sol kulakla, sol şakak da şiddetle onun acısını paylaşıyorlar. Kısacası başımın sol kısmı normal hayata dönmemek da ısrarlılar.

Müthiş geçen bir tatilin ardından ev öylesine çekilmez sıcak ki. Bu şiddetli ağrı eşliğinde resmen sürünüyorum. Uyuyarsun sıcak, uyanıyorsun sıcak, sürekli sırılsıklamsın. Sıcaklardan tek rahatsız ben değilim elbette. Bıdık Bey de bir sürü isilik ve ateşle uğraşıyor. O ağlamayan çocuk her uykudan ağlayarak uyanıyor. Çeşmeyi suyu gördü mü keyfi yerine geliyor.

Yemek masası sokak kapısının yanında:)) Hemen kapıyı açtığın gibi oracıkta. Evin güneş görmeyen tek yeri orası olduğu için kapının önünde yemek yiyoruz.

Biraz yağmur istiyorum, biraz da serinlik, biraz da şu ağrıların azalmasını. Duyan var mı? Lütfen, biraz...

Bir ara anlatılacak....

2010-08-02T19:14:00.001+03:00

İki çocukla tatil nedir, ne değildir?

Azıcık toparlanıp, azıcık da iklime ayak uydurduktan sonra.

Ayaklar ne işe yarar?

2010-07-12T16:17:00.001+03:00

Bu da soru mu?
Elbette kaşınan dişleri kaşımaya...

Küçük Gezgin:))

2010-07-08T23:51:00.006+03:00

Ayaz Emekliyor from adacim on Vimeo.

Yedinci ayın ortalarında başladı. Önce sürünme, sonra geri geri gitme, sonra dizlerin üzerinde durma çalışmaları. Ve nihayetinde iki gün önce tam sekiz aylık olduğu gün keşif turlarının başlangıcını yaptı. İki gün içinde bu süratte ilerlemesi hepimizi şaşırtıyor.

Etrafa saçılmış onca oyuncak varken hedef hep aynı:)) Her özgür anı yakaladığında soluğu aldığı yer orası.

Orası olmazsa koltukların altı.

Kısa kaçamaklar...

2010-07-08T22:53:00.003+03:00

Dün, canım annemin de burada olması sayesinde tam bir kızlar günü yaşadım. Ada yaz okuluna gittikten sonra yıllardır birlikte çalıştığım arkadaşımla buluşup çenemiz ağrıyana kadar sohbet ettik. Zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan , doyamadan süremizi doldurduk. Süremizi doldurduk diyorum çünkü daha sonra da sinemaya gitmek için sözleştiğim arkadaşımla buluşma zamanımız geldi. Sinemada iki ergen bir de biz yayıla yayıla, keyifle filmi izledik.

Evet ilk film daha güzeldi. Ve evet hepsi yaşlanmış. Big de...

Bunlar da hafta sonu Ada'yla başbaşa yaptığımız sinema keyfinden. Salondaki tek anne ben olsam da birlikte çok eğlendik.

Oyuncaklarımızı azaltmayı planladığımız şu günlerde yapacağımız işe çok olumlu etkisi olduğunu söyleyemesem de pek bir keyifle izledik.

Çok eve kapatmışım kendimi. Bir iki kısa kaçamak pek bir keyifli geldi:))

Geliyoruuuum:((

2010-07-08T12:45:00.003+03:00

Yarın da bir çene cerrahı görsün, demesinin üzerinden beş buçuk ay geçti. Bugün tüm cesaretimle, ağrımla ve de annemle sana geliyorum.

Yarın gel, öbür gün gel falan dersen hiiiç şansın olmaz bir daha beni göremezsin ona göre.

Düüt düüüüt kalksana

2010-07-06T12:00:00.000+03:00

Hani ben Bıdık Bey'in uyandığını duyamıyorum ya. Daha doğrusu o duyurmuyor ya. Bulduk onun da bir çaresini:)) Özellikle değil rastlantısal bir şekilde...

Abi Ada'dan kalma sesli kitapların bir tanesi kitap ayrı düğmeler ayrı şekilde bizi eğlendiriyordu. Artık eğlendirmek dışında önemli bir görevi de var, beni uyandırmak. Gecenin bir yarısı uyanıp bana bir türlü duyuramayan Bıdık Bey basıyor oradan rastgele bir düğmeye kah vapur düdüğü, kah korna sesi, kah tren...İstersen duyma, uyanma:))

Bunca bekletişe hala beni görünce gülüyorsun ya bravo sana:))

El yıkamamak için üretilmiş dahiyane fikirler serisinden bir demet

2010-07-05T13:56:00.000+03:00

Anne, sen bana sürekli ellerimi sabunla yıkatıyorsun ya. Sabunla mikropları öldürtüyorsun.Ama onlar canlı, onların da yaşamaya hakkı var bilmiyor musun?

Hiç bir yere ellemedim ki...

Of yaaaa yıka yıka hep aynı işi yaptırıyorsun bana. Aynı şeyi yapmaktan sıkıldım.

İnanır mısınız?

2010-07-05T13:50:00.001+03:00

Bu çiçek, iki buçuk ay önce,

böyleymiş.

İki buçuk ayda önce saksıdaki diğer çiçekleri kovalamış sonra da bu hale gelmiş.

Onunla birlikte balkondaki biberler, domatesler ve diğer çiçekler de coşmuş durumda.

Şimdiye kadar neden ekmemişim diye pişman oluyorum. Meğer akşamları çeşit çiçek içinde efir efir oturmak ne keyifliymiş:))

Bir hafifledik, bir hafifledik

2010-07-02T17:32:00.004+03:00

Sevgili Tanya sayesinde bu da bizim organik popo:)) Şimdi teşekkür ediyorum ama henüz kirli bez yıkama aşamasına gelmedim. O zaman da bu kadar coşkulu olur muyum bilemiyorum:)))

Şaka bir yana neredeyse aylardır cesaret edemediğim bir şeye önayak olduğun için, yüreklendirdiğin için yetmedi üstüne bir de evime kadar gönderdiğin bu süper hediye için bin teşekkür. Pek bir yumuş yumuş geçiriyoruz bugünü.

Fakat etiket sever Bıdık Bey etiketi kurcalarken cırtları sökmeyi de başardı, eğer bodynin çıtçıtları açıksa bezi de açıp iyice havadar hale getiriyor kendisini. Efir efir kısmı bizde %100 yani:))

Kaçıranlar için yıkanabilir bezlerle ilgili detaylı ayrıntı burada.

Anne,sizce de bana bir telefon almakta geç kalmıyor musunuz???

2010-07-02T15:38:00.005+03:00

Yaş,6.
Bahsettiği şey, cep telefonu.
Benim ilk cep telefonumu aldığım yaş,22.
Tamam ben almamak için direnmiştim de bunun ki pek bir erken.

Geçenlerde öğrencilerimden biri telefonumu görünce "Öğretmenim bu telefon Ada'nın mı?" diye sormuştu. Hayır, yanıtı onu tatmin etmeyince sadece saatini kullandığımı zannetti. Yani bir o kadar teknolojiyi geriden takip ediyorum. Var mı bir zararı , bana göre yok. Fotoğrafı o iş için yapılan makinayla çekiyorum. Onunla da gerçek görevi olan konuşma işini yapıyorum. Biliyorum türümde tekim:)) 4. sınıfa giden çocukların ellerinde kullanmayı bile beceremeyeceğim telefonları gördüğüm zaman kızıyorum. Onu o yaşta alan annelere babalara kızıyorum. Okuldan sonra dershaneye ya da başka bir yere gidecek çocukların takibi için kullanmalarına bir şey demiyorum ama sırf çocuk sevinsin oyalansın mantığıyla yapılmış bu çılgınlığı kabul edemiyorum. Acil durumlarda kullanılacak bir aletin bu kadar pahalısının tercih edilmesi bana anlamsız geliyor. Hadi o tercih meselesi, isteyen istediğini alsın da bu kadar erken yaşta bir çocuğa ait bir telefonun olması benim mantık çerçevemde bir yer teşkil edemiyor. Burada öğrencilerimden gördüğüm bir çok örneği sıralamak istemiyorum.

Kısacası geç kalmadık çocuğum. Hatta sana bir telefon almamıza daha çooooook uzun yıllar var.

Seni de 22'ye kadar bekletmem ama daha epey bir yolun var:))

Kayısıyı hiç bu kadar keyifle yediniz mi:)))

2010-07-01T22:31:00.000+03:00

İlk Mezuniyet

2010-06-29T23:08:00.000+03:00

Yaklaşık yirmi gün önce eğitim hayatımızın ilk mezuniyetini yaşadık. Bol duygulu, çok eğlenceli güzel bir programla okul öncesi eğitimimizi tamamladık.Artık koskaca bir birinci sınıf öğrencisiyiz:)) Bu güzel programla kepleri fırlattıktan sonra ertesi günü okula giden oğlum kendini hemen 1. sınıfa geçmiş zannettiği için küçük çaplı bir hayal kırıklığı yaşadı ama idare ettik:))

Günler öncesinden heyecanla mezuniyet programına hazırlandık. Hazırlığımıza bu yıl Bıdık Bey de katıldı:))

Kokteylle başlayan etkinlikte kadeh tokuşturan küçük adamları görmeliydiniz. Sanırsın ki liseden mezun oluyorlar.

Soldan ikinci foto, aynı anda bir poz vermeyi beceremediğimizin kanıtıdır. Biri hala meyve sularıyla meşgul diğeriyse abisinin saçlarıyla:))

Sahneye ilk çıkış, ağzım kulaklarımda, heyecanla izliyorum.

İlk dans, Uzaylı Robotlar. Günlerce evde izledim ama burada izlemek daha başka.

İkinci dans. Ada'nın görülmeye değer bir çember hareketi var:)))Pek heyecanlı... Ne kadar da büyümüş...

Bu da söylerkenki ciddiyetine katılarak güldüğüm Dünya şarkısı.

Ve beklenen an. 2009- 2010 mezunları sırayla sahneye çıkıyor.

Kepler havada, anneler gözü yaşlı, iki buçuk yıllık eğitimin finali. Kısacası bir devrin kapandığı anın belgesi.

Bunlar da ne kadar büyüdüğünü gösteren önceki yıllara ait fotoğraflar.

Haziran 2008
Haziran 2009

Bakarken şaşırıp kalıyorum, gururlanıyorum, heyecanlanıyorum, duygulanıyorum...

Vay be artık 1. sınıfa başlayacak, derken hafif hafif sırıtıyorum...

Bu tutmuş, bu yemiş misali, bu bırakmış, bu yemiş...

2010-06-17T23:56:00.004+03:00

Her şey birinin okula yirmi dakika geç gitmesi ile başladı desem...

Çocuklar çoğalınca yapılacak işler de çoğalıyor, halbuki ben değil miydim dün "nasıl gidiyor iki çocuklu hayat" diyenlere "Oooo bomba gibi, her şey yolunca, kolay işmiş, herkes bir kardeş yapsın." diye ahkam kesen.

Biri okula geç kalınca kahvaltıları sıraya girdi elbette. Önce abininki hazır olsun, çünkü birazdan baba gelip onu okula götürecek. Çikolatalı krep tabakta hazır abinin önüne, anne mutfağa Bıdık Bey'in kahvaltısını hazırlamaya. İçeride çıt yok, bir kolaçan etmeli değil mi?

Abi kahvaltıyı çoktan unutmuş çizgifilme dalmış. Obur kardeş bulduğu hazineyi talan etmeye dalmış. Yer gök çikolata. Tırnaklardaki karalığın suçlusu çikolata.

Sonra mı?

Sonra abiye tekrar kahvaltı çünkü pançiklenmiş krep yemezmiş. E haklı çocuk. Onu okula uğurla. Diğerine de hazırla Sonra bol panikli bir kabızlık macerası. "E insan ikinci de tecrübeli oluyor tabi" diyen annede salya sümük ağlama. Bıdık Bey'in ilk kez dinmeyen bol çığlıklı ağlaması. Hayal bile edilemeyecek bir operasyon...

Anneye kahvaltı mı? O çooook sonra :))

Yine benzerlik mevzu...

2010-06-05T17:08:00.003+03:00

Hani Ayaz bana, Ada babasına benziyordu, hem de kopyası gibi, söyleyenlerin yalancısıyım.
Hani geçen gün bizi gören bir kadın çığlık atıp "Aaaa bu kadar mı anneye benzemek olur" demiş ben de zevkten şakadanak bayılacak kıvama gelmiştim. E bunlar birbirinin aynısı işte. Biz de babalarıyla ikiz kardeş gibi görünmediğimize göre:))

Anne, Komtan Logar'a benzemişsin:))

2010-06-05T16:46:00.003+03:00

Sen, orada terden sırılsıklam olana kadar onun odasını topla, ona yemek hazırla. Bu koşuşturmacada saçı başı dağıt.

O, hazırladığın yemekleri lületirken gülüp seninle dalga geçsin.

Allahtan ortak noktamız söylediğine göre sadece saçmış. Eh, buna da şükür.

Geçen günün ardından

2010-06-03T18:00:00.001+03:00

Mayıs başında başladı doğum günü sohbetleri. Geçen yıl kilometrelerce uzaktaydım ya ondan. Kutlayamamıştık ya birlikte. Bensiz üç parti yapılmıştı ya burada. Ben telefonun bir ucundan burnumu çekerek kutlamıştım ya...

Mayıs ayı girer girmez plan yapmaya başladık.

Bunları neden yazıyorum, çünkü unutuyorum. Doğum günü kutlama şekillerinin hangi yaşta değiştiğini hatırlamak istiyorum sonraları. Oğlumuz büyümüş artık. Öyle anneanneli babaanneli partiler kesmiyor onu. Doğum günü lafı edilirken daha istekleri sıralamaya başladı:

.... Pastanesi'nden çok büyük bir pasta yaptırıcaksınız, okula getireceksiniz, kamerayla çekiceksiniz.... Çünkü bütün anneler öyle yapıyor.

E biz ailece güzel bir parti yapacaktık hık mık derken,bastı feryadı. Bütün arkadaşlarım öyle kutladıııııı!!!

Tamam kırmayalım dedik:)) Yanına da şekerler yapalım arkadaşlara hediye ederiz. (Kardeşine aylarca hazırladığım cicili şekerlerden sonra aslında onun da gönlü olsun istedim biraz) Sonra şekerler için kağıt seçerken, parti süsleri çıktı piyasaya. Olay sanırım o arada koptu. Sünger Bob da karar kılındıktan sonra bir hafta boyunca beni evden çıkartmayan ve sarıdan nefret ettiren süreç başladı. Aslında o sevinip "Hiii çok güzel olmuş " dedikçe coştukça coştum, çocuğun suçu yok.

Sınıf arkadaşlarına ve öğretmenlerine zevkle zıplayıp ikram ettiği Sünger Bob kurabiyeleri yaptık önce. Önce deneme yapıldı, sonra asılları. Üç beş olsa tamam sayı kalabalık olunca Sünger Bob çizmekten içim çıktı.

Sonra kendi sınıf arkadaşlarından hariç küçük sınıflar da özenir diye tutturup yaptırdığı 70 adet parti süsü. Başta onları yapmak gayet eğlenceliydi, fakat sonlara doğru üstüme üstüme geldikleri bir gerçek:)) Arkalarına da birer yakışıklı foto yapıştırdık.

Okul partisi ve ev partisi için şekerler hazırladık. Yarısını yaparken afiyetle yedik. Bu titreyen göbek onun eseri:))

Bu da ev partisi için hazırladığım ve sadece üstünün şeker hamuru için iki saatimi verdiğim çirkin Sünger Bob pasta. Dişler adamı bitiriyor ama değil mi:))(Buraya bir not eklemek isterim:Hayat boyu şeker hamuruna el uzatılmayacak. Hele ki marshmallow ile yapılanına)

Sonuç olarak arkadaşlarla kutlanan doğumgünlerinin ilki gayet eğlenceli, bol şarkılı geçti.

Ev partisi de bir o kadar neşeli. Sünger Bob'lu diğer çeşitlerimizde yaratıcılığın üst sınırlarında gezdik:)))))

Böylece doğum günü telaşını bitirdik. Yorgunluğu yeni yeni atıyorum.

Sırada bir doğum günü daha var. Dört gün sonra. Bakalım onu nasıl kutlayacağız:))

Hani ben HALA oluyorum demiştim ya,

2010-05-28T22:59:00.003+03:00

Heyecanla Cimcimeyi bekliyorduk ya.

Şimdi

bir de

bunun

üstüne TEYZE oluyorum:)))

Hem de ikinciye.

Hani yaz olsun, sahil olsun, çocuklar olsun demiştim ya şurda.

İşte o çocuklar bu çocuklar:))

Bu yaz, bizim sahilde, ikisi göbekte üçü dışarıda beş torun var. Hadi baba iyisin.İster misin bir dahaki yaza bir tane daha eklensin:))

Canım Oğlum,

2010-05-21T17:40:00.004+03:00

Küçük ADA'mım,

Bugün sana kavuşmamızın altıncı yılı. Sana göre yedi:))

Seni ilk gördüğüm an dün gibi.

İlk merhaba deyişim, ilk çığlıkların, evimize gelişimiz.

İlk adımların, ilk sözcüklerin, şaşırmaların, sarılmaların...

İyi ki varsın, iyi ki hayatımızdasın.

İyi ki doğdun oğlum. Nice yaşlara...

Yaaaa, senden yükseği de vardır elbet:))

2010-05-18T13:56:00.000+03:00

-Anaaane annemden izin aldın mı?

-Ne için oğlum?

-Ayaz'a salatalık yedirmek için. Annemden izin alman gerekir. Annneeeeeee.(Olur olmaz şeyleri yedirmeye kalkmasın diye uygulamaya koyduğumuz bir kural)

-Efendiiim

-Anaaanem Ayaz'a salatalık yedirmek için senden izin aldı mıııı?

-Eveeet, aldı. Biliyorsun ki Ayaz'a bir şey yedirmeden önce benden izin almak gerekiyor.

-Tamam ama o senden daha büyük ve daha çok oğul yetiştirdiiiii.

Bırak öyle kalsın

2010-05-17T17:31:00.003+03:00

Do Ra Mi Sa So Soo Sooo Soooo

Hepsini doğru seste ve o kadar güzel söylüyor ki, şimdi buna nasıl müdahale edilir:))

Bir de ingilizce sayışı var.

Van tu tri por fay siks sevın eyt naym ten elevın...

Bunda müdahale etsen bile, sen bilmezsin öğretmenim öyle öğretti deyiveriyor.

Hadi bakalım hayırlısı

2010-05-10T21:04:00.003+03:00

Müthiş bir haber aldım az önce. İçim pır pır. Mırıl mırıl bir şarkı dilimde. Hayalde yaz tatili, sahil, çocuklar... Bir sürü çocuk:)) Perşembeye kadar nasıl sabredeceğim şimdi?

Bizim ressam iş başında...

2010-05-06T12:49:00.004+03:00

Resme merak sardı bizimki. Resimle uzaktan yakından alakam olamadığı, çöp adamdan öteye gidemediğim için babasıyla birlikte resim yapıyorlar. Geçen akşam babasının yaptığı bir resmi yapmak istedi, suluboyayla.

Sonuç aşağıdaki gibi.

İnanılmaz şaşırttı beni. E azıcık da kıskandırdı. Bizde bu yeteneğin kırıntısı yok ya...

Bu aralar en sevdiği kitap bu. İçinde ünlü ressamların resimleri de var. Okuldan gelince, Vankok kitabımı versene anne deyip, resim yapmaya koyuluyor. Bu da o çalışmalardan biri.

Şimdi onun hoşuna gidebilecek kitaplar, siteler araştıyorum.

Hep merak ederdim bakalım bizimkinin yeteneği hangi yönde olacak diye. Belki de budur.

Şurada ünlü ressamlar ve onların tabloları var, buradaki daha kapsamlı. Ünlü ressamları ve resimlerini merak ediyordu. Çocukken neler yaptıklarını...

Bakalım bunlar hoşuna gidecek mi?

İlk saç traşı

2010-05-03T12:20:00.002+03:00

Şu sürekli gözlerine girdiği için rahatsızlık veren, görenlerin kız mı erkek mi diye sormasına yol açan saçlar gitti.

Tıraşlı hali ilkokul 1. sınıf öğrencileri gibi:)) Hala alışamadım, komik.

Şu çocuğu berbere götüremedin, kör olacak diye vıdıvıdı yapan ben, şimdi de neden kestirdin ki diye söylenip duruyorum. Kadın milletinin işine akıl sır erdirilmez.

İlk makas darbesinde verdiğim içli bir "ah"la birlikte kesilen saçları alıp yerine yapıştıracaktım ya neyse... Giden gitti...

Aranılan aboneye şu anda ulaşılamıyor, lütfen daha sonra ....

2010-04-28T23:00:00.004+03:00

Geçen hafta yeni gelen bebek karyolası ve Ada'nın odasında yapılan değşiklikle birlikte artık küçük kardeş de kendi odasında, kendi yatağında yatsın dedik. Dedik de bizimki uyanınca ağlamıyor. Ses çıkarmadan bakınıyor. Biraz kıpırdandı mı da ben hemen duyuyorum. Beşiği neredeyse yatağa yapışık çünkü:)) O ses çıkarmasa, beşik gıcırdıyor:))

Hal böyle olunca, odaları ayırma kararıyla, aman duyar mıyım, duymaz mıyım, Ada uyanır mı ... gbi sorular ardı ardına geldi tabi. Babamız dedi ki, sen annesin duyarsın, duymasan da hissedersin:)) Tamam, dedik yatırdık. Hatta gece boyu odalarına gidip gidip karşılıklı uykuya dalmış oğlanları seyrettik, gülüştük.

Sonraaaaaaaa. Biz de uykunun tatlı kollarına attık kendimizi. Gecenin oldukça ilerleyen saatlerinde bir EEEEEEEEHHHH! sesiyle yerimden zıpladım (Eeehh, yeter be duyacaksan duy dercesine ) Kuş gibi uçtum tabi. Manzarayı aynen aktarıyorum. Bizimki çoraplarını çıkarmış, paçaları sıyırmış,battaniyeleri kemirmiş, bütün kenarlarını ıslatmış. Üstünü başına darmadağın etmiş, çorabını emmekle meşgul. Göz göze geldiğimiz anda söylenmesi de cabası. O günden sonra abi Ada hasta bahanesiyle yine herkes yerli yerindeydi:))

Bu gece ikinci denemeyi yapıyoruz.

Anneyim, duyarım di mi? Ya ben duyarım aslında ama seslenen biri olunca:)) Fakat kıpırtıları duymazsam, çocuk sayemde ya erkenden yürümeye başlayacak ya da konuşacak:))

Bahar delisi

2010-04-28T00:30:00.000+03:00

Her sabah onları okula geçirirken evde kalanlarla güne merhaba diyoruz. Balkondan içeri girmeden önce hepsine günaydın diyerek. Hangisi biraz daha büyümüş, hangisi yaprağını dökmüş, hangisi su ister... Tek tek sohbet ederek. Bahar deliliği diyorum ben buna. Baharın gelişiyle birlikte her pazar yenilerini ekliyoruz balkonumuza, çocuklar gibi sevinerek hem de...

Bunlar, renkleriyle her sabah günü keyiflendirenler...

Bunlar, isimleri dolayısıyla Ada'nın seçtikleri, sevdikleri. Benjaminler...

Balkonda böğürtlen yetiştirenini duydunuz mu? İşte biz onlardanız:)) Aman dikendi mikendi laf etmeyin, sonra baba oğul bir olup "Tamam, öyleyse meyvesinden sana vermiycez" deyiveriyorlar.

Bunlar, benim her bahar yetiştirmeyi en sevdiklerim, bir türlü yemesi bana kısmet olamayan...

Bunlar bu seneki favorim naneler, severken koparıp yiyemiyorum o ayrı:))

Bunlar, acaba ne çıkacak diye merakla beklediklerimiz. Sevgili babam sayesinde sermoon'un yolladığı domates tohumları ile bizim aldığımız maydonoz tohumları karma halde kardeş kardeş yaşayanlar...

İşte bu da en kıymetlim. Rengine vurulup aldığım, diğeri ise ne çıkacak diye merakla beklediğim. İnsan gün içinde kaç kere balkona çıkıp heyecanla bu çiçeğe bakar. Arife gecesi bayramlıklarına bakan çocuklar gibi aklıma geldikçe onu seyretmeye çıkıyorum. Huzur buluyorum, enerji doluyorum...

Hala gözüm çiçekçilerde, balkonlarda, saksılarda.

Daha çok sürer mi bu delilik?
Başkalarını da katar mı bizim bahçeye?
Ayaz birazcık ayaklanınca devirir mi yoksa hepsini?
Şu çiçeklerime musallat olan hain karga için nasıl bir plan düşünmeli?

Yeni bir keşif

2010-04-27T10:58:00.001+03:00

Aaaaaa bunlar da ne?
Hımmm annemin dediğine göre ayak diye bişiy...
Bana göre oynayacak ve ağıza götürülecek yeni bir oyuncak:))

Hala bir numaram sensin;))

2010-04-27T10:50:00.000+03:00

Tamam pazartesileri sevmeye başladım ama haftasonları hala favorim. Bu, bu haftadan halalı, teyzeli, kuzenli, enişteli, anneanneli, dedeli bomba gibi bir piknikten. Nadir dinlenme anlarından biri...

Diğeri çekirdek ailemizle eskiden bizim sık gittiğimiz ama Ada'ya ilk kez gösterdiğimiz bir yer. Bol rüzgarlı Eğribük. Hadi o çocuk ,bana ne oluyor bilmem:)) Uçuşan şalla oynamak bana daha mutluluk veriyor sanırım:))

Nasıl coşmuşum ama:))

2010-04-26T16:57:00.003+03:00

Ama bu onun kendi yazdığı ilk şiiri. Esinlenme desek daha doğru olur belki. Sunuş da kendine ait:)) Ses özellikle kalınlaştırılmış.

Kuzum, bayramın kutlu olsun.

Tatil kalabalık, çoluk çombak geçince yazı biraz geriden geldi.

Küt küt küt...

2010-04-26T16:12:00.001+03:00

Bir saat sonra öğreniyorum, umarım.
KIZ MI, ERKEK Mİ?

Yaşasın Pazartesi:))))

2010-04-12T17:26:00.003+03:00

Bunu söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama Pazartesileri seviyorum. Hem de çok seviyorum.

Ev bana ait,televizyon, bilgisayar, kanepe... hepsi bana ait. Yalnızım, Ayaz sütten:))

Ses yok, sakinlik, laf anlatma, öğretme... Hiç bir şey yok.

Sakinlik, miskinlik hali.

Örneğin; bugün kahvaltı sonrası bir şekerleme. Yarım saat de olsa süper keyifli. Ayaz'la birlikte yürüyüş. Seradan çiçek alış.(Bu gidişle ev ormana dönecek) Basit bir akşam yemeği pişirme, yormayacak cinsten ama sevilen. Çiçekleri balkona yerleştirme. Miskinlik. Biraz tv, biraz net.... Pazar günü sabahtan akşama kadar gezmenin verdiği yorgunluğu sallana sallana, yayıla yayıla atış.

Uzun lafın kısası onca yıl karın ağrısıyla karşıladığım pazartesileri seviyorum. Fakat sadece kısıtlı bir süre için. İşbaşı yapınca bu seviyeli ve eğlenceli ilişkiyi hemen keeceğiz, kendlerine belirteyim:))

Yaşasın bahar!

2010-04-12T16:54:00.003+03:00

Geçen pazarki çimle ilk tanışma,

Bu pazar, iyice kaynaşma:))

Denizle tanışılacak zamanlar da geliverse çabuk çabuk...

Zaman silmeden, kayda alınması gereken büyülü bir yolculuk...

2010-04-10T22:19:00.003+03:00

Ada'yla birlikte fotoğraflarımızı karıştırdık bugün. Kardeşinin doğduğu gün çektiğimiz görüntüleri izledik. Doğum anı, ilk karşılaşma... -Ne muhteşem bir an.- Abi Ada gözyaşlarıma bir anlam veremedi tabi...

Sonra bir klasör buldum. Hafta hafta görüntüler. Sonra taslaklar arasında başlanmış sonra hep ertelenmiş bir yazı. 14. hafta da başlayıp önce ilk üç aylık dönem yazısı iken sonra ikinci ksımın sonunda yazarım dediğim, sonra son ay yazıp tüm hamileliği görebilirim diye niyetlendiğim... Sonra doğumdan sonraya kalmış:)) Şimdi oğlan beş aylık olmuş:)) Ne tembellik ama.

Geçen gece eski blogu karıştırırken hamile olduğumu öğrendiğim gün yazdıklarımı okudum. Unutmuşum. Garip geldi o anki hislerim, unuttuğum birkaç şey geliverdi tekrar eski yerine. Sonra Ada'nın miniş halleri... Okudukça "Bunu böyle yapardı değil mi?" deyip gülümsediğim....Lafın kısası yazmak unutmayı engelliyormuş. Bu bilinmeyen bir şey değil ama hafızama çok güvenirdim ben. Fakat unutmuşum bak.

Tekrar tembellik edip vazgeçemeyeyim diye not alıyorum şimdi buraya.

Bir dünyaya geliş hikayesi yazılacak en kısa zamanda.

Akşam akşam

2010-04-10T22:07:00.002+03:00

-Anneeeee babamın gözünün boncukları yoooooook.
-Hııı? Ne boncuğu????
-Gözünün boncukları yok işte hem de çok korkuuuuunççç. Şurda dikiliyo baksanaaaa.

boncuk=göz bebeği
olay=baba oğul ev içi oyunlar

Oğul, keyifli, hatta dört köşei; baba, eğlencede; anne uykuya geçme çizgisinde, son gözü açık dakikalarını huzurla ve verimli geçirme telaşında;küçük kardeş, gürültüden az sonra uyanacak...Ve uyandı:)))

İnsanlık için küçük, anneler için büyük buluş:))

2010-04-06T10:26:00.005+03:00

Bebekler dördüncü ayına geldiğinde demir damlasına başlanır ya. Hani tadı da lekesi de kabustur. Hani bütün bebeklik kıyafetlerinde hatta çocuk içmemek için çok çırpındığında annenin de kıyafetlerimde olan o çıkmaz lekeler vardır ya....

Bir aydır yine aynı sıkıntılı kabus başlamıştı. Yeni alınan tulumlar, önlükler, battaniyeler... Hepsinin üzerinde demir damlasıyla soyut çalışmalar oluşturmaya başlamıştık. Bu lekere bir şeyin de fayda ettiği yok. O reklamlarda gösterdikleri lekeliyi içine koyup temiz çıkarttıkları şeylerin hepsi hikaye. Sonuç olarak ya lekelelerle dost olursun ya da kıyafete veda edersin.

Efendim şimdi bu çıkmaz lekelerin sihirli ilacını açıklıyorum.

LİMON.

Evet bildiğin limon. Sıkıyorsun lekenin üstüne anında uçuruyor. Hatta Ada'nın sakladığım bir iki eşyasında bile üzerinden yıllar geçmesine rağmen kısmen de olsa işe yaradı desem olayın mutluluk verici boyutunu perçinlemiş olurum sanırım.

Lütfen, "Aaaa sen bunu yeni mi öğrendik, biz zaten biliyorduk." açıklamaları olmasın. Sabah sabah kimse şevkimi kırmasın. Mutluluğumu bozmasın. Bilen varsa ses çıkarmasın. Bilmeyenlerden duyan duymayan kalmasın:))

Şimdi geliyoruz damlayla ilgili ikinci sevindirici habere. TADINA.

Tadı için yapılacak hiçbir şey yok. Limon burada fayda etmiyor baştan söyliyeyim:)) Ne elma suyu ne portakal suyu neyin içine koysan o felaket tat biraz olsun kabul edilir kıvama gelmez. Hatta içtikten sonra da uzun süre o pas tadı ağzından gitmez. Arkadaşın tavsiyesiyle dünden beri Santafer kullanıyoruz. Onun tadı Ferro Sanol'a göre çok daha iyi. Vallahi bunu da yeni öğrendim. Bilsem Ada'ya bu işkenceyi yapar mıydım.

Alın size sabah sabah iki güzel öneri. Tekrar söylüyorum bu yazı benim gibilere. Şimdiye kadar bunun çaresini bulamamışlara:))

Güle güle kullanınız efendim...

Jenerasyon farkı:))

2010-04-05T18:00:00.004+03:00

Geçenlerde ben ön koltuktaydım, radyo kumandası bende. Ada bey beğenmiyor şarkıyı. Tepkisi geliyor hemen:"Niye böyle ağlancak şarkılar açıyosun anne yaaa" Halbuki yumuşak yumuşak kadife gibi geliyor adamın sesi.

Bu sefer şarkı seçimini o yapıyor. (Mesafe kısa normalde öne oturmaz belirteyim) Kafa sallayarak eşlik ediyor son ses açılmış şarkıya. Küçük adamda halinden memnun battaniye kemirme telaşında.

Ah bir de annem olsa o sırada "Kapatın kafam davul oldu " demez mi?

Ya babamın kenara artılmış Yeşilçam Şarkıları kasedi gücenmez mi?

Kısır döngü mü desem? Yeniden alevlenme mi?

2010-04-02T23:24:00.002+03:00

-Anneeeee

-Efendim.

-Ben eskiden Nilay'a aşıktım ya.

-Evet.

-Hani ona aşkım bitmişti de sonra Kayra'ya aşık olmuştum ya.

-Eeee

-Sonra Kayra'ya aşkım da bitmiş. Doğa'ya aşık olmuştum ya.

-Hıııım

-Sonra da Doğa'ya aşkım bitmiş Zoi'ye aşkım başlamıştı ya.

-Evet.

-İşte şimdi Zoi'ye aşkım da bitti. Nilay'a aşkım başladı.

-Nilay kim? Yeni mi geldi?

-Yoook beni sevmeyen Nilay.

-Oğlum seni sevmeyeni sen de sevme.(Daha önce anlattığım üzere bu çok acılı bir aşk hikayesidir)

-Ama şimdi ben onu konuşmalarımla ve davranışlarımla tekrar kendime aşık edicem.

Ver dedesine artist yapsın

2010-03-30T21:59:00.002+03:00

Dedesiyle gezmeye çıktıkları anlardan birinde.

Bu akşam babamın telefonunu karıştırırken buldum.

Bu şekilde mahalleyi dolaşmışlar:)) Ayaz'ın yeni doğduğu günlerde. Bende de ne kulak varmış, hiç duymadım.

Çocukların neden dedeyle gezmekten hoşlandıkları belli. Ver babama ne kadar çılgınlık varsa yapsınlar.

Yarın gidiyorlar yine. Bir ara bir mazeret uydurur tekrar çağırırız di mi ama...

Halası, bunlar senin için...

2010-03-30T14:37:00.001+03:00

Ayaz'ın son halleri. Ah bir gelsen, bir de yakından görsen.

Kaçıranlar üzülmesin, yeniden sahnelenecektir:)))

2010-03-30T08:00:00.001+03:00

Oldu. Vallahi oldu. Çok da güzel oldu. Gelen yorumlara bakarsak karı koca iki dizi çevirirsek çocukların okul masrafını çıkarırız;))

Genç irisi, keman öğretmeni Elif, Sıyrık Doktor Zeynep ve Hastalık Hastası Abidin Bey...

Bizim Bahçe:))

2010-03-29T15:17:00.003+03:00

Hani bizim geçen yaz Ada'yla balkona ektiğimiz marullarımız vardı ya. Hani biz sabahtan akşama toprağı eşelemeye çalışan kuşları kovalamıştık. Hani her gün sulamıştık. Hani her sabah çıktı mı diye merakla başına koşmuştuk. Sonunda kış gelince hüsranla bitmişti ya marul macerası. Babamda o saksıdaki toprağı diğer saksılara eklemişti ya. Toprakları azalmış diye.

Şimdi baharın gelişiyle her çiçeğin dibinde bir marul var bizde:)))

Bir kısmını görüp ayırmış, yanlarına bir de soğan eklemiştik. Dün çiçekleri yazlık mekanlarına taşırken gördük ki gözden kaçan saklananlar olmuş.

Akşama ilk kendi ürünümüzün salatası var. Afiyetle....

Sırada sermoon'un yolladığı domates ve turp tohumları var. Acaba bu bahar çıkarlar mı yoksa onlar da bir sonraki baharı mı beklerler merak ediyorum.

Bir kaşık yoğurttan,

2010-03-25T12:18:00.004+02:00

ÖNCE

SONRA

Bu Cuma:))

2010-03-24T10:05:00.003+02:00

İki rolüm var. Biri keman dersi veren konservatuar öğrencisi, diğeri de aynı kızın çılgın doktor kılığına bürünmüş hali. İlki için etraftaki genç kızları gözlemlemek gerekti. Bir sakız, bir de genç kız gömleği tamam.Diğeri içinse bir çabaya gerek yok. Bir önlük, bir peruk. Delilik zaten ruhumda var. Bir de "Ay hocam hanımefendi çizginizden sonra sizi bu kılıkta bu şekilde görmek çok ilginç. Bu nasıl bir yetenek " yorumuna gülmekten çatlıyorum. Asıl delilik normal halim ama konum gereği ev dışı pek göstermiyorsun:)) Yakın çevre bilir sadece.

Bu cırlak ses ve deli halle karizma çizilir mi dersin???

Tembellikten değil

2010-03-23T22:16:00.005+02:00

Evin babası bir haftalığına İrlanda'ya gitti. Bilgisayar çöktü. Oğlanlardan birinin dişi çıktı, öteki diş çıkarmaya çalışıyor. Çocuklar huysuz, anne huysuz. Ağlayan ağlayana. Kargaşa, kıaymet...

Bu Ada'nın yatak başı. Gazetede ödevi için ses çıkaran ve çıkarmayan nesneler keserken bunu da pek beğenip buraya yapıştırdı. Ah bir de yorumları var kız hakkında sormayın gitsin. (Resimdeki bana dava açar mı, ona kız dedim diye:))Babası gittikten sonra yeni bir aşka yelken açtı. Babası geldi şimdi farklı biri var. Bu da en yeni. Akşam ona mektup yazdı. Kalbim senin için atıyor nasıl yazılıyor diye soruyor.

Bu cuma, tiyatro grubumuz "perde" diyor. Ah nele var anlatılacak. Birikmiş, unutulmaması için not alınması gereken... Ama kargaşa devam. Kostümdü, diş perisiydi, diş kaşıntısıydı, aşktı, meşkti...

Biraz sakinleşince....

Dün bu şehirde,

2010-03-07T16:45:00.003+02:00

Aylardan marttı,

Gökte uçuşanlar kelebek değil, kardı:))

Günün Sorusu

2010-03-04T12:09:00.002+02:00

Anne sütü yeterli olsa bile, ek gıdaya başlama zamanı 4. ay mı , 6. ay mı olmalı???

İlk oğluma 6 aylık olana kadar birşey vermedim. Sonraları yemek seçme, ve ek gıdaya zor geçiş problemlerini buna bağladım. Sebep gerçekten bu mudur?

Şimdi haftaya meyve suyu meyve püresine yavaştan başlamalı mı? Yoksa yine 6. ayı beklemeli mi?

Akşam elimdeki armudu alıp,şapırdatma çabalarını göz önünde bulundurmalı mı?

Kim kime benziyor:))

2010-03-02T21:29:00.000+02:00

Bizimkiler bana, onunkiler ona benzetiyor.

Sizce?

Sonunda ferahlık

2010-03-01T15:26:00.000+02:00

Haftalardır ikna edemiyorduk traş olmaya. Neredeyse iki kilo saç vardı kafasında. Baktıkça ben terliyordum.Sonunda ferahladık. Modeli beğenmiş ama jölesiz olmazmış. Büyüdü bu çocuk. Hem de çok büyüdü. Pozlara baksana:))

Geç dalganı....

2010-03-01T15:00:00.000+02:00

-Artık dayanılmayacak kadar çok ağrıyor başım.
-Ne yapabilirim diye düşünüyorum. Hastaneye götüreyim?
-Çocukları ne yapacağız?
-Sen git acile. Hastane şurda.
-Pıffff
-Ne yapalım?
-Offffff. Zaten kulaklarım da duymuyor.
-Hıı?
-Kulaklarım da duymamaya başladı. Gözlerimi de odaklayamıyorum. Ense köküm çatlayacak gibi.
-Dişin de ağrıyordu di mi:)))
-Evet.
-Bak ne yapalım biliyor musun ,yarın sabah acile gidelim.
-Ne diycem adama?
-:))) O zaman ben seni yarın iki hastaneye götürieyim. Yarısını birine yarısını birine anlat.Anca...

Üç haftadır başım ve yüzüm sürekli ağrıyor. Üstüne yirmilik diş ağrısı da eklendi. Ve yemin ederim kulaklarım da duymuyor. Gözlerim ışıktan rahatsız oluyor, hele bir de karşımdaki çok kıpırdarsa başım da dönmeye başlıyor. Üstüne bir de dalga geçiliyorum. Ama yıkılmadım ayaktayım:))

Bak Anne,

2010-02-28T14:41:00.000+02:00

Uyanınca, sana bir kere seslenirim.

Duymazsan, ikinci seslenişime kadar ne çorap bırakırım ne battaniye bırakırım. Ortalığı dağıtır geçerim.

Gmze ablası, bak büyüdük, pijamalarını giyiyoruz artık:))

Diyetteyiz/Değiliz/Ama Niyetteyiz

2010-02-25T19:10:00.002+02:00

Şimdi ben hala hamilelikte alınan kiloları veremedim ya. (Hem de bir gram bile.) Geçende de şu aşağıdaki diyaloglar geçti ya.

Aaaa hocam kaç aylık oldu?

Üç buçuk aylık.

Hıımm cinsiyet belli mi, erken değil mi daha?

Neeeeeee, ben doğurdum uleeeeyyn

Hoşgeldiiiin.

Hoşbulduk, nasılsınız?

Aaaaaa bak hamilelikte küçücük bir karnın vardı ama şimdi kilo almışsın.

Ya almadım hiç ama veremedim de:(((

Eeeee kimisi alır öyle emzirirken.Yoksa hamile misin?

E YOK ARTIK.

Bu diyalogların olduğu mekanlara giderken üzerime de hiçbir kıyafet olmadı ya.

En son dün akşam da en sevdiğim ve oldukça esnek bir parça da küçülmüş gibi üzerimde durdu ya.

Diyete girmeye karar verdim.

Sabah kepek ekmeğimle kahvaltımı insani ebatlarda ettim. Aklıma kurabiye fikri geldi geldi kovdum.

Öğlen yemeğimi de kibarcık bir tabakta yedim. Nutella kavanozuna baktım, sonra dolabı kapayıp bir bardak su içtim.

Sonra Neziha Teyzemiz geldi. Kararı ona da açıkladım. Artık pastaydı tatlıydı yok dedim. Baktık, güldük öylece.

Sonra nette dolandım, emzirme döneminde diyet hakkında yazılar okudum. Sonra içeriye geçtim. Televizyonda Özgür Şef perde pilavı yapıyor. Ya Ada'ya yapsak, geçenlerde de istiyordu derken. Fırın çalışmışken bari kurabiyede olsun falan.

Yarım elmalı ikindi tıkıntısından sonra kısa bir yürüyüş. Dönüş yolunda "hem yoruldum, hem acıktım"la başlayan bin tane cümle.

Kapı açılınca mis gibi kurabiye kokusu.

E iki kurabiye diyeti de niyeti de bozmaz. Hem dedi ki doktor:Emzirme döneminde, gebeliktekinden daha fazla kaloriye ihtiyaç varmış. Bir emzirme bir saat tenis oynamış kadar kalori yaktırıyormuş.

Yatana kadar Ayaz'ı dört kez daha beslersem bu dört saatlik tenis maçı eder. E o da iki kurabiyeciği yakar di mi?????

Hııı?

Yakar diyin nooolur.

14 yıl birlikte...

2010-02-25T15:18:00.001+02:00

O gün, seninle evlenip, iki oğlumuz olacağını tahmin bile edemezdim.
Bugün, o gün olanları düşünüp gülümsüyorum sürekli.

Biri bana söyleyebilir mi?

2010-02-22T19:36:00.002+02:00

Bu çocuk, neden ben klarnet çaldığım zaman dudağını büke büke ağlıyor???

Ey, aşk...

2010-02-19T18:13:00.004+02:00

Bizimki aşk acısı çekiyordu.

Süklüm püklüm okuldan geldiği bir gün beni odasından çıkarıp babasıyla özel konuşma yaptı. Acayip bozuldum. İlerleyen saatlerde masaldan sonra sohbete geçtik. Nasıl üzgün, nasıl kalbi kırık. Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacakmış. Elini tutmamış. Tiyartoda yanındaki koltuğu ona ayırmış, ama o gelip oturmamış. Oysaki eskiden hep elini tutarmış. Ağzım açık kaldı. Arkadaşsınız, her zaman birlikte oynayamazsınız,a arada başka arkadaşlarla da oynamak gerekir telkinleri işe yaramadı. Bir ara okula bile gitmek istemedi. Gazeteler Barbie'li, Çilek Kız'lı stickerlar veridği zaman alındı, ona götürüldü. O benden bile güzeldi. Geçenlerde Haktan'la birlikte sevgililerinin resimlerini çizmişler, sonra da aşk iksiri hazırlamışlar. Nilay bunu içince her şey eskisi gibi olacakmış. Oklu kalp aşkı anlatmanın en güzel yoluymuş.

Ve dün,

çok mutlu geldi. Kayra kimle evlenicekmiş anne biliyor musun diye sordu. Kayra , Ada ie evlenecekmiş. Bizimki sormuş. Neden, diyorum , merak ettim diyor. Altı yaşındaki çocukların birbiri hakkında ilk merak ettiği şey kiminle evleneceği midir:)) O da Kayra ile evlenecekmiş. Nilay'a hazırladığı iksiri artık bozacakmış. Çünkü artık ona olan aşkı bitmiş. Kayra yaptığı aşklı resimlerle doldurmuş Ada'nın dolabını. Aman pek mutlu. Kayra'nın geniz akıntısı varmış, yattığı zaman öksürüyormuş. O yüzden uyku saatlerinde onların sınıfına geliyormuş. Bugün yine mutlu geldi. Etraftaki kitaplara bakıp kendi kendine okuma yazmayı öğrenmiş. Bana bir şeyler yazmış getirmiş. Bir de Kayra ona iki seçenek sunmuş. Ya ona fotoğrafını götürmesi gerekiyormuş, ya da onunla buz pateni yapmaya gitmesi gerekiyormuş. Bizimki buz patenini seçmiş. Kayra geçen yıldan beri Ada'ya aşık. Onun adına mutlu oldum. Çünkü artık aşkı karşılıklı:)) E bizimkinin de kırık kalbi iyileşti. Kısacası pek mutluyuz.

Reklamın ettiklerine bak

2010-02-18T10:41:00.003+02:00

-Anne senin Molped'in var mı?

-Hııı!!!

-Sen hiç Molped aldın mı?

-Neden soruyorsun?

-Reklamda diyor ya kuru falan diye yalan onların hepsi inanma tamam mı? Seni kandırıp aldırtmak için onlar.

Bu son gelinen nokta.

Bir ara da şu sakız reklamı vardı. (Çamaşırhanede yapışıp, kadını yel değirmeni gibi çeviren adamlı reklam-nasıl tarif ama-) Siz de yapsanıza diye tutturduğu...

En sinir olduğum da büyük çocuklar için çıkardıkları bez reklamı. Sloganı "Çocuklar rahat uyusun"İlla gerekliymiş, rahat uykunun tek yoluymuş gibi algılatan. Bizimki de ara ara sen beni neden rahat uyutmak istemiyorsun dediğinde cinlerim tepeme çıkıyor. Anlatıyorsun anlatıyorsun ama o zaman neden çıkarmışlar deyip yeniden başa döndürüyor.

O kadar çok tekrar edilince, her reklamda görülen istenince, reklamların hep doğruyu söylemediği, ürünü sattırmak için biraz daha abartılı gösterdikleri bilgisinden çocuğun ulaştığı tüm reklamlar kandırmacadır, sonucu.

Bir fırçalamada dişlerin bembeyaz olacağını zannededğine varsın hepsi kandırmaca diye bilsin , ne yapayım...

Keşke

2010-02-17T22:09:00.002+02:00

Her sabah, pazar sabahı gibi olsa.

Herkes evde olsa. Hepsi bir yere doluşsa:))

Önce uyanma keyfi yapılsa. Sonra çatlayana kadar kahvaltı sofrasında oturulsa.

Ne güzel olurdu ama

şimdi her sabah ikisi evden çıkıyor, ikisi evde onları bekliyor.

Uyanma keyfi kalabalık olmayınca çok kısa sürüyor. Hele kahvaltı hiç adına yakışmıyor.

İyi ki doğdun Simge

2010-02-16T22:54:00.002+02:00

İlk tanıştığımızda Ada kadar bile yoktun. Olursa kızım böyle olsun demiştim.
Şimdi 16 mı oldun?
Ailemizin kara dutu,

güzel kızı,

iyi ki doğdun.

Seni çok seviyoruz.

Ada ve Ayaz der ki:En güzel kuzeeen, bizim kuuuuzen:)))

Anneannesiz ilk banyo

2010-02-15T14:20:00.001+02:00

-Tamam şimdi yavaş yavaş suyu dökebilirsin.

-YAVAŞŞŞ.

-Çabuk olmalıyız, üşütmeden bitirelim şu işi.

-Tamam şimdi sırtını yıkayalım. Aaaaah, elimden kayıyor. Tutamıyorum düşücek şimdi.

-Dur ben çeviriyim.

-Çocuğun kolu çıkıcak, olmadı böyle.

-Pudrayı döker misin biraz?

-Önce kapağı açmalısın tabi:)) Biraz şuraya.

-Hiiiii kulağının içi pudra doldu.

İyi ki acemi değiliz, iyi ki ikinci çocuğumuz:)))

PS:Anne bu senin için. Bak hala bıraktığın gibi, merak etme:))

Duyduk Duymadık Demeyin

2010-02-12T22:18:00.000+02:00

HALA OLUYORUM:))))

Nasıl uyanmak ama:))

2010-02-12T16:17:00.001+02:00

Bunlar da uyku açıldıktan sonra

Tatil dönüşü sürprizi

2010-02-09T14:23:00.000+02:00

Tatil dönüşü tatlı bir sürpriz bekliyordu bizi evde. Yorgun, aç üşümüş bir şekilde girdiğimizde yatak odasında duran bu güzel paket tüm yorgunluğumuzu unutturdu. Daha üst baş soyunmadan atladık üstüne. Çok uzaklardan gelmiş meğer. Ada'nın Sermoon ablasından, Japonya'dan.

Daha içini açmadan dışı bile Ada'ya keyif verdi. Kutunun üstündeki stickerların hepsini özenle çıkartıp çeşitli yerlere yapıştırdı. Bir tanesi de benim kremlerimden birinde yapışık. Ada'dan bana hediye:)))

Dışı bile böylesine özenle hazırlanan pakedin içinden çıkanlar Ada'yı bütün gece zıplattı. Ada'nın adını sihirli kutu koyduğu pakedin içinde şahane hediyeler çıktı.

Ada'nın deyimiyle süper abur cuburlar._ki şu mısır tadında olanlardan sonuncusu için kavga bile ettik:))-

Şu en üstteki de Ayaz'ın yumurtası. Sevgili Sermoon Ayaz'ın yumurtasını Japonya'dan uçurmuş:)) Çocuk bol gezsin diye uzak bir yerlere götürülür ya yumurta toplamak için sanırım bizimki olabilecek en uzak yerden geldi:))

Üçümüze de ayrı ayrı hazırlanmış çok zarif kartlar.

Hem bana, hem Ada'ya yazılmış sıcacık iki mektup.

(İşte bunlar da beni havalara uçurdu.)

Kartların üzeri hem Japonca hem Türkçe yazılmış. Ada'yı çok meraklandırdı.

Adının Japoncası nasıl yazılırmış acaba???

İşte siz bana almamıştınız ama çok istediğim için bana bir oyuncak gedli ,dedirten güzel bir hediye.

Ne merakla inceledi, ne keyifle kurup oynadı anlatamam.

Bunlar da Ayaz'ın.

Ama önce ben bi inceliyim ona nası oynancaanı öğretirim deyip önce Ada'nın elinden geçti:))

Bunlar da bana:))

Şimdi her çay içtiğimde fincanımın içinde gördüğüm o metal ördek beni gülümsetip çok uzaklara götürüyor.

Bunlar da Ada'nın kendi kendine sahiplandikleri. Küçük olana kartlarını büyük olana oyuncaklarını koyacakmış.

Bunlar önümüzdeki bahar balkonumuzu süsleyecek ve yine beni tatlı tatlı gülümsetecekler. Sevgili Sermoon bahçesini beğendiğimi unutmamış bana da tohunlarından yollamış

Bunlar işlevi dışında kullanılacaklar. Çünkü Ada onları katlamaya kıyamadı uğurlu kağıtları olarak sakladı, hepsine tek tek resimler çizecekmiş.

Ve bu da 2011 yılına girerken bizi evde beş kişi yapacak bir yeni yıl süsü.

Bana hatırlattıkları içten bir sevinç ,heyecan ve hayranclık olacak.

Bütün gece keyifle karıştırılan sihirli kutudan hem güzel hediyeler hem de tarif edilemeyecek duygular çıktı. En ince ayrıntıya kadar düşünülmesi, özenle hazırlanması beni çok özel hissettirdi. Tüm bu güzel duygular için, Ada'ya yaşattıkların için ne kadar teşekkür etsem az Sermoon'cuğum.

Ertesi gün aradık Ada'nın Sermoon ablasını. Hani daha önce de konuşmuşuz gibi hiç yabancı olmayan bir ses. Yüzyüze gelmeden kurulmuş bir arkadaşlık. Şaşkın, heyecan dolu...

İyi ki varsın blog. İyi ki mesafeleri bu kadar kısaltabiliyorsun. İyi ki böylesine güzel insanları tanıyabilmemizi sağlıyorsun...

Dört kişilk ilk tatil

2010-02-04T21:43:00.001+02:00

Böyle bir sabah çıktık yola. Hava durumu sebebiyle tüm gece kabuslarla geçti. Anneanne ve dede Keşan yolu kapalı olduğu için evde kaldılar. Biz dönene kadar bekleme sözü verdiler:)) Bu havada yola çıkmak delilik hem de küçücük bebekle dedi herkes. Ama o kadar da kötü değilmiş:)) Daha Kapıkule'de , ikinci kontrolde iki çocuklu hayata henüz alışamamış anne pasaportunu kaybeder:))Ben elimi bile sürmedim, görmedim derken oturduğu yerin altında basamakta çıkar pasaport:))

Biri ana kucağında biri baba kollarında yarı uyku yarı sohbet geçer yolculuk.

Ve beyaz şehir Pamporovo. Göz alabildiğine dev çamlar...Bol buz. En yüksek sıcaklık -9.

Gündüzleri bol kayak kızak etkinliği...Yükseklik korkusu olan annenin delice bir telesiyej denemesi. Hem de büyük oğlanla birlikte. Akıl uçurucu. Kabuslara girici...

Küçük kardeş tüm gün camın ardındaki eğlenceden habersiz. Uyandığı zamanlarda bir iki gülücük, agu. Sonra yine temiz dağ havasıyla derin uyku. Anne çılgınlar gibi kayak faaliyetlerinde, bir göz hep o camda. Bir el işaretiyle hemen camın diğer tarafına geçmeye hazır.

Abi tüm gün karlarda yuvarlansa da dönüşte serviste hep yarım kalan işlerini sıralamada...

Keyifli akşam yemekleri

Yemek sonrası sohbetleri...

Abinin arkadaşlarla bovling, bilardo, langırt faaliyetleri...

Her an her yerde eğlencelik bir şeyler bulma girişimleri...

Günün sonunda herkes tatlı yorgunlukla sıralanmış...

Ve süper anılarla, hastalıksız, kazasız, sorunsuz dört kişilik ilk tatil...

Bir de bunlar var:))

İlk gece küçük oğlan esas anneyi arar(anneanneyi), pek uyumaz.Süt annenin uyutma taktikleri pek işe yaramaz. Ailece gece ayakta geçer:))

Anne de , annesini arar. Kaç kat giydireceği, üşütüp üşütmeyeceği konusunda hep aklı karışır.

Sonuçta lahana gibi kat kat sarmalar, hasta etmeden geri getirir.

Dönüş yolunda o üşümesin diye her kapı açılışında ona siper olduğu için tüm sırtı tutulur.

Bu da mutlaka not düşülmeli:))

Baba süper performans gösterir.Anne uyku depolar, nöbet devralır.

Ailece kayak faaliyetindeyken Ayaz'ı yalnız bırakmayan Filiz ablaya da bin teşekkür borç bilinir.

Geldiiiiik...

2010-01-27T15:46:00.000+02:00

Kısa tatilimiz bitirip döndük. Yollarda çok üşüdük. Süper zaman geçirdik. Dönüşte Ada'yı çılgına çeviren benim gözlerimi yaşartan bir sürprizle karşılaştık.

Hepsini anlatacağız ama şu anneannesiz günlere alıştığımız zaman. Malum iki çocuk valiz toparlama eve alışma vs onsuz biraz zorlu oluyor:)

Beyaz günler...

2010-01-22T16:30:00.003+02:00

Bu kareler birkaç gün önceki karlı günlerden. Şu anda dışarısı bembeyaz bir örtüyle kaplı. Lafın gelişi falan değil eni konu kaplı.Öğleden beri yine kar yağıyor. İnaılmaz soğuk bir hava var. En güzel yanı yollar kapalı olduğu için anneanne ile dedenin bizim evde mahsur kalmaları:))Yoksa üç buçuk aydan sonra yarın evlerine dönüyorlardı.

Yarın sabah yolculuk var. Birkaç gün çekirdek ailemizle keyifli bir tatil yapacağız. Yine bol karlı bir yerde olacağız. Dönüşte de hala anneanne ile dedeyi bizi beklerken bulacağız.İşte bu süper.

Aman kar, bizim yolu da kapama. olur mu?

Pasaport için vesikalık fotoğraf denemeleri

2010-01-19T17:10:00.000+02:00

:))

2010-01-19T15:36:00.001+02:00

Ailece gülmeyi severiz. Ayaz da daha şimdiden buna dahil olmuş:)) Farklı bir tarzı var:)) Araya başka şeyleri de karıştırıyor ama olsun küçük o daha:))

Yaklaşık bir ay önkeki de şu postun içinde. Buradaki ilk gülücüklerden biri. Anneannesi ondan daha çok gülmüş o sebeple:))

Çok mu telaşlıyım acaba? Ya da korkak. Ya da panik atak...

2010-01-16T15:36:00.003+02:00

Gözlerini bir hoş kırpıştırıyor diye göz muayenesine gittik. Normalde 7-8 ay önce olması gereken bir kontrol bu aynı zamanda. Unutmuşum:((

Damlasnın etkisini göstermesini beklerken oyun oynuyor sohbet ediyoruz. Dişlerini nasıl fırçalaması gerektiğini anlatıyorum bir ara. Parmaklarımızı mikrop yapıp birbirimizin yumruktan yaptığı dişlere saldırıyoruz...Sonra dişlerine bakmak istiyorum. Gördüğüm manzara karşısında önce gözlerimi bir iki kere kırpıştırıyorum, ukusuzluktan şaşı görüyorum herhalde düşüncesiyle. Üçüncü kırpıştan sonra küçük misafirlerin gerçekliğini idrak ediyorum. Manzara karşısında önce kulaklarım uğulduyor, tansiyonum fırlıyor, gözlerim yaşarmaya başlıyor, elim ayağım kesiliyor. Sonra yavaş yavaş toparlanıyorum.

İyi ki geçen yıl aynısını yeğen Efe'de gördüm. Yoksa hastane koridorlarında deliren anne diye ana haberlerde izlerdiniz.

Şimdi bekliyoruz. Eski dişlerin inat etmeden düşmesini, yenilerin yerine yerleşmesini....

Mesaj alındı:))

2010-01-13T16:03:00.003+02:00

Annemi hastaneye kaldırıyoruz. Şiddetli bir mide ağrısı var. Tüm tahliller yapıldı. Ağrıyı yapan mide değil bebek:))

Benim bebeğim. Ben hamileyken ceninlerden biri anneme geçmiş. Şimdi de dışarıya çııkmaya çalışıyor. Şaşırıyorum ama nasıl olur falan diye sormuyorum. Annem benim bebeğimi dünyaya getiriyor.Oh, diyor kadıncağız ne şişkinlik ne gaz kaldı. Çok şükür hasta değilmişim.

Çarşafların arasındaki bebeğe yaklaşıyorum Ayaz gibi çok saçlı bir bebek. E ikizi ne de olsa, benzeyecek değil mi? İlk sorum:"Kız mı?" oluyor.

I ıh o da erkek. Yaaa bari bu kız olsaydı diyorum. Şimdi üç erkekle ne yaparım?

Ne rüya ama:))

Yukarıdaki,

Aldım mesajını. Bana kız mız yok. Hevesimi bir günde aldın elimden. Diyorsun ki pantolonları tez elden evden çıkar:))

Çıldırmış olmalıyım:))

2010-01-12T16:23:00.001+02:00

Dün dolapları toparlarken hamilelik pantolonlarımı sakladım yine.

Vermedim, kaldırdım. Bir daha kullanırsam fikriyle hem de:)))

2. ay aşıları

2010-01-08T15:44:00.000+02:00

Çok canını acıttık dün. Hani sen sol kolunu daha az ve keyifsiz kıpırdatıyorsun ya...
Hani sen ara ara kıpırdadığında canın yandığı için sızlanıp, mırıldanıyorsun ya onun üç katı beş katı acı bende de oluyor.

Abinin de senin canın acıdığı için ağlayacağı geliyormuş.

İki bacak bir kol, biri verem biri karma. Az ateş, az keyifsizlik. Ama hepsi de senin iyi olman için.

Sahnelere döndüm anacım:)))

2010-01-07T15:11:00.004+02:00

Bu da benim yıllar sonraki ilkim. Son tiyatro sahnesine çıkışım14 yıl öncesi. Hiyyyy yaşlanmış mıyım ne? Üniversite yıllarından bahsediyorum sonuçta. O kadar oldu mu yani?

Neyse konuyu saptırmayalım. Tiyatro çalışmama saatler kaldı. İki hafta önce ödev vermişti hoca. Bu akşam onları sahneleyeceğiz. Karnımda bir ağrı var. Heyecan ağrısı. Yine yıllar önceden kalan bir duygu. Sınava girecekmiş gibi sıkıntılı, heyecanlı. Ekip arkadaşları enteresan.Koca, aile hekimim, öğretmen arkadaşlar, okul müdürüm, eski öğrenciler...

Akşamki hazırlıklar bir hafta güldürecek kadar komik. Ezberi son güne bırakanla, çaktırmadan ezberleyen arasındaki çekişme. Hırslanıp ötekini geçen, kıskanıp küsen... Mahalle bütün gece balkonda çalışanla, ona kahkahalarla güleni dinledi. Tiratların ilk cümlelerini Ada bile ezberledi. Onun oylamasına göre babası önde. Eeee ne demişler, son gülen iyi güler.

Tek isteğim gülmeden bitirebilmek. Yoksa dilinden kurtulamam biliyorum:))

Bu da ödev, Keşanlı Ali Destanı/ Zilha